.:فیلم و زیرنویس حاوی الفاظ رکیک می‌باشد:. مترجم به هیچ‌کدام از موضوعات ضددینی و ضداسلامی:. .:گفته شده در فیلم و زیرنویس، اعتقادی ندارد
::. ارائه‌اي از وبِسایت رسـانـه کـوچـک .:: « WwW.LiLMeDiA.TV »
:.: ترجمه از فـــردیـــن :.: .:F.A.R.D.I.N:.
:ما را در تلگرام دنبال کنيد T.me/FardinSubs
‫الان خودتو دیدی؟
‫انگار همین الان مغزت رو عمل کردن.
‫چته؟
‫- این واقعیته. ‫- واقعیت بیاد بره تو کونم.
‫میشه یه‌چی بپرسم؟ هاه؟
‫چند بار تو این برنامه دیدی پلیسا
‫می‌دونی، قاتل‌ها یا متجاوزا و بقیه ‫رو دستگیر کنن؟
‫چند بار دیدی به یه کلاهبردارِ مدیرعامل دستبند بزنن؟
‫- چی میل دارین؟ ‫- آبجو.
‫- بطری یا لیوان؟ ‫- آه، لیوان.
‫چیزی که می‌بینی، منم که دارم همش معتادا و ‫مشتری‌های فاحشه‌ها رو دستگیر می‌کنم... می‌دونی، مردمی...
‫که آسیب دیدن و دارن دنبال یکم تفریح توی زندگی می‌گردن. ‫3 دلار.
‫- تو چرا مخالف پلیسا هستی؟ ‫- من مخالف پلیسا نیستم.
‫خدایا.
‫بهت میگم من مخالف چی هستم.
‫من مخالف حماقت هستم.
‫حماقت. من مخالف این هستم.
‫- بفرمایید. ‫- نگهش دارید.
‫ممنون.
‫- اومدین یا دارین میرین؟ ‫- یه‌جورایی دارم رد میشم.
‫به خدا، یه حشره ممکنه بره توی دهنت ‫و تو اصلاً نفهمی.
‫فقط قورتش میدی، چون مثل بقیه‌ی ‫پروتئین‌هاییه که تا حالا خوردی.
‫- آبجوی خوبیه. ‫- هاه؟
‫- آبجوی خوبیه. ‫- آره.
‫از پنسیلوانیاست.
‫- چند وقته اینجا رو داری؟ ‫- خیلی وقته.
‫مثل خونه‌ی آدم می‌مونه.
‫اینطور فکر می‌‎‌‌کنی؟
‫- تو کدوم گوری زندگی می‌کنی؟ ‫- نیوهمپشر، پورتمسوس.
‫- همونجایی که زندان نیروی دریایی هست. ‫- آره، اونجا رو می‌شناسم.
‫منو یادت نمیاد، نه؟
‫صبر کن.
‫امکان نداره.
‫- ممکنه. ‫- امکان نداره.
‫خدای عزیز، دکتر!
‫خب، دکتر، خیلی وقت بود کسی منو اینجوری ‫صدا نزده بود.
‫لعنت به من، دکتر. ‫تونستی.
‫واو، هی اوتول، اینجا رو ببین. رفیق قدیمیم از ویتنام.
‫- یه بار جونشو نجات دادم. ‫- هیچوقت جونمو نجات نداد.
‫منم فکر نکنم.
‫باید منو ببخشی دکتر. ‫توی حفظ اسامی داغونم.
‫شفرد. لری شفرد.
‫شف. درسته. پزشک 19 ساله‌ی نیروی دریایی.
‫- یه زمانی. ‫- آره خب، هممون یه زمانی چیزی بودیم.
‫الان یه‌چیز دیگه هستیم.
‫- پس منو یادت میاد؟ ‫- البته که تو رو یادم میاد.
‫شنیدی که منو انداختن توی ای‌وان؟
‫آره.
‫خیلی نامردی بود.
‫لعنت بهشون... ‫از درون شکستنت.
‫چه مدت بود؟ مثلاً... چقدر؟ سه سال؟
‫توی دو سال تموم شد، با رفتار خوب.
‫اوه، می‌دونم. خیلی بد نیست.
‫خیلی بد بود. خیلی ‫وقت پیش بود.
‫بخاطر رفتار بد عزلت کردن؟
‫آره، ولی از یه جایی به بعد، به جای اینکه ‫بهش بگم عزل بخاطر رفتار بد،
‫گفتم تصمیم بهتر شغلی.
‫خیلی باحاله.
‫- چطوری خونه‌ی تنهایی‌هامو پیدا کردی؟ ‫- آسون بود.
‫اینترنت. این روزا می‌تونی هر کسی رو ‫توی اینترنت پیدا کنی.
‫خب، پس اوضاع خیلی داغون شده.
‫پس پورتسموس، هاه؟ ‫اونجا چه کار می‌کنی؟
‫دفتردار سهام، توی صرافی نیروی دریایی.
‫شوخی می‌کنی.
‫اشکالی نداره.
‫وقتی می‌بندی، جایی نمیری؟
‫مثلاً کجا؟
‫نمی‌دونم، خونه؟
‫فردا میرم.
‫هی، این آخرین تیکه پیتزاست.
‫می‌خوایش؟
‫فقط همین مونده. اگر تموم شه، دیگه ‫پیتزایی درکار نیست.
‫مطمئنی؟ یک، دو، سه.
‫عاشق پیتزای سردم.
‫آبجو می‌خوای؟
‫مطمئنی؟
‫من که همیشه می‌خوام.
‫ایول.
‫اگه حقیقت رو بخوای، از دیشب یکم داغونم.
‫راستش رو بخوای دارم برای این ادا بازی‌ها ‫دیگه پیر میشم.
‫جریان بخش بریانی در بار و بریانی سال چیه؟
‫خب، اون بخش داره خاک می‌خوره.
‫فکر کنم مردم مزه‌ی یه برگر واقعی رو یادشون رفته.
‫- چرا؟ گشنته؟ ‫- نه، از روی کنجکاوی پرسیدم.
‫هی، می‌دونی چیه؟
‫یه سری مکزیکی اینجا هست، پس فکر کنم بتونیم ‫سوسیس تخم‌مرغ بخوریم.
‫ما بهترین منودو رو می‌پزیم. جرئتشو داری؟ ‫(نوعی غذای تند مکزیکی)
‫نه ممنون.
‫یه گاز می‌‌زنی؟
‫اگه پایه‌ای، می‌خواستم یه‌چی نشونت بدم.
‫حتماً، من همیشه پایه‌ام.
‫ماشین داری؟
‫البته که دارم. من یه تاجرم.
‫الان میریم؟
‫آره، فرقی نمی‌کنه.
‫عاشقشم، می‌دونی؟
‫بی‌هزینه است.
‫- چی؟ ‫- نیروی دریایی.
‫میدن کیرشون رو بخوری، بعد می‌ذارن توی ‫صرافی نیروی دریایی کار کنی.
‫5 نفر زیردست من کار می‌کنن.
‫سرشار از الهام‌بخشی هستی.
‫می‌دونی چیِ تو منو تحت تأثیر قرار میده؟
‫هرچیزی میتونه باشه. من یه آدم ‫فوق‌العاده‌ام.
‫تو کلیدای بارت رو میدی به یه یارویی که زیر ‫میز بیلیارد خوابیده
‫و می‌پری توی ماشین و منو با خودت می‌بری
‫به جایی که اصلاً نمی‌دونی کجاست.
‫فکر نمی‌کردم اینقدر طول بکشه.
‫- اینجا برو سمت چپ. ‫- اینجا؟
‫این میره سمت کلیسا.
‫اوه نه. داری چکار می‌کنی؟
‫نه، ازش خوشت میاد. ‫قول میدم.
‫نمی‌دونم دکتر. همشون مثل همن.
‫خوب میشه.
‫خدایا. منو کجا آوردی؟
‫ببینید، ما مسیحی هستیم، خواهران و برادران.
‫حق انتخاب داریم.ما
‫می‌تونیم انتخاب کنیم که بیخیال خواسته‌ها‌ی خودمون بشیم،
‫و خواسته‌های خدا رو دنبال کنیم.
‫سؤال اینه که آیا شما حاضرید این کار رو بکنید؟
‫- نه تنها آماده‌اید، ‫- اوه خدای من.
‫بلکه می‌خواید؟
‫می‌بینید، چون اگر بخواید...
‫...اگر بخواین، می‌تونین اعتماد و باور کنین...
‫- خودشه؟ ‫- گفتم خوشت میاد.
‫...خدا بقیه‌اش رو حل می‌کنه...
‫...بله می‌کنه.
‫- این یه‌چیز قدرتمنده. ‫- داره چکار می‌کنه؟
‫...وقتی تسلیم خواسته‌ی خدا میشید و...
‫ببخشید.
‫یک چیز قدرتمند.
‫وقتی شروع می‌کنین...
‫به نگاه عمیق به درون خودتون و پرسیدن این ‫سؤال از خودتون...
‫من حاضرم تسلیم خدا بشم؟
‫ولی می‌دونین به لحظه‌ای که خدا جواب میده، ‫چی میگن؟
‫وقتی خدا جواب میده، میگن شما یک لحظه‌ی ‫خدایی دارین.
‫می‌بینین، وقتی دیگه نمی‌پرسیم که آیا ‫انتخاب‌های من...
‫انتخاب‌های مورد درخواست خدا هم هستن؟
‫این مرد آخرِ همه‌ی
‫- مشروب‌خورا، فماربازا و شهوتی‌ها بود. ‫- ششش.
‫خفه شو.
‫بیشتر معتاد آمفتامین و متافتامین بود.
‫- چطوری پیداش کردی؟ ‫- اینترنت.
‫مادر به خطا.
‫جایی که مردم روی شخصیت خداییِ شما حساب می‌کنن،
‫اعتماد دارن که شما درستیِ خدایی رو به نمایش می‌ذارین.
‫می‌بینم امروز یه‌سری مهمون داریم.
‫برادرا به خدمات یکشنبه‌ی ما خوش اومدین.
‫میشه بلند شید و خودتون رو معرفی کنید؟
‫خیلی‌خب.
‫اسمم سال‌ـه. سالواتور نیلون.
‫سرگرد بازشسته‌ی نیروی دریایی.
‫زود باش. ‫حدس بزن این پسرک کیه.
‫دکتره.
‫دکتر، معروف به لری شفرد.
‫ما با هم و با روحانیِ شما خدمت بودیم.
‫افتخار دادین.
‫درود بر خدا!
‫ممنون که این یکشنبه به جمع ‫دوستانه‌ی ما پیوستین.
‫اوه مرد، گوشت جنوبی.
‫ممنونم خانوم.
‫گوش کن روس.
‫امیدوارم این پیرمرد قدر شما رو بدونه.
‫- فکر کنم بدونه. ‫- چون اگر یه موقع ندونست،
‫وسایلت رو جمع می‌کنی و میای با سال زندگی می‌کنی.
‫- زن نداری؟ ‫- نه خانوم.
‫نه زن و نه بچه.
‫البته یه دوستِ خانوم دارم،
‫ولی دستپختش به درد هیچی نمی‌خوره.
‫توانایی‌های دیگه‌ای داره، اگه منظورم ‫رو بگیری.
‫شما چطور آقای شفرد؟ ‫مجرد یا متأهل؟
‫من با یه زن فوق‌العاده ازدواج کردم، خانوم میولر.
‫نور زندگیم، مری،
‫قلبش به بزرگی همه‌چی.
‫یه دختر واقعاً زیبا با لبخند بزرگِ عالی.
‫خوبه.
‫اون...
‫بخاطر یه‌چیزی که وقتی بدنیا اومد، رخ داد، ‫یکم کند بود.
‫یعنی چی؟ یعنی معلوله؟
‫نه، می‌تونست هرکاری که بقیه می‌کنن رو بکنه
‫ولی فقط با یکم تأخیر.
‫- یه زن و یه مادر عالی. ‫- چکار می‌کنه؟
‫اوه نه... ببخشید.
‫توی ژانویه مری رو به خاطر سرطان سینه ‫از دست دادم.
‫خیلی متأسفم.
‫متأسفم، دکتر.
‫منو که می‌شناسی، منظوری نداشتم.
‫ما بهای حرفی که می‌زنیم رو می‌پردازیم، سالواتور.
‫- عه؟ خب پس بذارش به حسابم. ‫- اشکالی نداره، نمی‌دونستی.
‫حدس می‌زنم حسابت دیگه سر اومده.
‫بچه هم داری دکتر؟
‫بله، فقط یه پسر، لری جونیور.
‫من و ریچارد، یه پسر و یه دختر و چهار نوه داریم.
‫- خدا رو شکر. ‫- ایشون ریچارده؟
‫عزیزم، قهوه‌ای، کیکی چیزی داریم که قبل از اینکه مهمونامون
‫رو بفرستیم برن، بهشون بدیم؟
‫ریچارد.
‫آره، کیک هلو برای دسر دارم.
‫اوه، کیک هلو... ‫به این میگن زندگی.
‫تو ازدواج کردی، ریچارد.
‫خوشحالم می‌بینم به سختی‌ها غلبه کردین، دکتر.
‫تمام سعیم رو می‌کنم.
‫شما حداقل به نظر میاد به آدم محترمی ‫تبدیل شدین.
‫سعی می‌کنم باشم.
‫- منم همچنین. ‫- منم همینطور.
‫من...
‫من بخاطر تمام نقشی که توی اون حماقتی که ‫توی ویتنام
‫اتفاق افتاد، داشتم، پشیمونم.
‫اشکالی نداره.
‫چه اتفاقی برای میولر خردکننده افتاد؟
‫یعنی... ‫لعنتی...
‫چی... اونو توی برنامه‌ی محافظت از شاهد ‫قرار دادی؟
‫زیر مبلی چیزی قایمش کردی؟
‫خدایا.
‫من بزرگ شدم، سال و هدف زندگیم رو در ‫این مسیر، پیدا کردم.
‫خوش به حالت.
‫تو چطور؟
‫همیشه خودت رو یه دریادار می‌دونستی،
‫اوضاع الان چطوره؟
‫آره...
‫آره، دوباره نام‌نویسی کردم، حتماً!
‫انتظار داشتم همونطور که گفتن، ‫تمام دومینوها بیفتن.
‫آماده بودم تا چند تا کمونیست توی سن‌دیگو ‫بکشم، ولی اونا هیچوقت نیومدن...
‫باورت میشه؟
‫مردم توی تعطیلاتشون میرن ویتنام؟!
‫پول خوبی میدن تا عکسشون رو بگیرن.
‫انگار که 52هزار آمریکایی جوون، الکی ‫جونشون رو دادن.
‫لعنت به من.
‫پس از اونجا اومدی بیرون.
‫من با یه فلز توی سرم و ناتوانی صددرصد اومدم بیرون.
‫و خبر خوب همینه.
‫دوست دارم بدونم چطوری این اتفاق افتاد.
‫داستان خوبیه.
‫اگر بتونم کلش رو به یاد بیارم.
‫به نظرم نوشیدنی هم توش نقش داشت.
‫آره آره. مطمئنم.
‫بحث نوشیدنی شد، این بهترین آبیه ‫که تا حالا خوردم.
‫می‌بینی روس، من معمولاً برای نافرمانی خیلی خجالتی بودم،
‫ولی همیشه می‌تونستم به خاطر چهره خوبم ‫و جذابیت پسرونه‌ام در برم.
‫به نظرم باید خدا رو شکر کنیم که هنوز زنده‌ایم.
‫آمین.
‫خدا رو شکر. اینو به خودم میگم.
‫دکتر، نمی‌خوری؟
‫نمی‌خوام هدر بره.
‫تو خوبی، دکتر؟
‫هرچی که هست، داره آزارت میده،
‫پس بهتره درموردش صحبت کنی.
‫پسرم...
‫بخاطر پسرم اومدم اینجا.
‫شماها رو پیدا کردم.
‫- شاید نباید میومدم. ‫- پسرت؟
‫لری جونیور.
‫یه سال پیش وارد نیروی دریایی شد.
‫و دو روز پیش اومدن بهم گفتن که کشته شده.
‫توی بغداد بوده، گروهشون افتاده توی تله.
‫بهم گفتن که تیرهاشو روی دشمن خالی کرده
‫و وقتی مرده، سرنیزه‌اش دستش بوده.
‫خدایا.
‫امشب میارنش خونه.
‫قراره توی آرلینگتون خاک بشه.
‫با تمام احترام. قهرمانانه.
‫و می‌خواستم ببینم شماها می‌تونین ‫با من بیاین؟
‫بهت قول میدم دکتر، تو زن و
‫پسرت رو توی یه جای بهتر ملاقات می‌کنی.
‫اوه بیخیال.
‫مثل یک لحظه‌ی آنیِ جدایی.
‫اوه بیخیال.
‫به کدوم مکان بهتری رفتن؟ ‫لاس‌وگاس؟ ساحل میامی؟
‫دکتر جایی که ازش صحبت می‌کنم رو می‌شناسه.
‫خب پس نشونش بده. ‫نقشه داره.
‫یا شاید بتونیم توی اینترنت دنبالش بگردیم.
‫بعضی‌ها فقط وقتی ببیننش، باورش می‌کنن.
‫محض اطلاعتون سرگرد، مطمئناً شما هیچوقت نمی‌بینینش.
‫- پس فکر نکنم دلم براش تنگ بشه. ‫- اوه، قطعاً میشه.
‫بدجور دلت براش تنگ میشه،
‫در تمام لحظات شیرین ابدیت.
‫اصلاً می‌دونی ابدیت چقدر طولانیه؟
‫آره.
‫مهم نیست. ‫بذار یه سؤال بپرسم...
‫با میلیاردها آدم که توی بهشتت شناورن،
‫چجوریه که هیچکدومشون حرفی ازش ‫به بقیه‌ی ما نگفته؟
‫یکیشون گفت.
‫اوه درسته، اون.
‫اگر از من می‌پرسی، خیلی ‫توی جزئیات وارد نیستم.
‫من ازت نمی‌پرسم.
‫خیلی‌خب دکتر، گوش کن.
‫بخاطر از دست دادن پسرت واقعاً متأسفم،
‫ولی نمی‌خوام موعظه‌ات کنم.
‫بدترین اتفاقی که ممکنه برای هرکسی بیفته،
‫برای تو افتاده،
‫و حالا فقط باید باهاش کنار بیای.
‫- خدا بهت رحم کنه. ‫- چیه؟
‫وقتی جوون‌تر بودی، خودِ خطر بودی، ولی ‫الان فقط یه احمقِ پیری.
‫چی زر زر می‌کنی؟ ‫خطری که میگی، اینجا آویزونه.
‫باید ازت بخوام که توی خونه‌ی من، مواظب حرف ‫زدنت باشی.
‫چجوری حرف می‌زنم؟
‫مرد، گوش کن.
‫بچه‌ها، نمی‌خوام دردسر درست کنم.
‫باشه.
‫دکتر.
‫من کمکت می‌کنم پسرت رو خاک کنی.
‫شاید تواناییش رو نداشته باشم ‫ببرشم بهشت،
‫ولی مطمئن میشم تو به آرلینگتون می‌رسی.
‫میولر؟
‫- واقعاً دوست دارم کمکت کنم دکتر، ولی... ‫- ولی باید اینجا بمونه.
‫و برات دعا کنه، که خیلی هم مؤثره.
‫ریچارد، میشه یه لحظه بیای؟
‫- البته عزیزم. ‫- میولر، لطفاً.
‫همونطور که می‌بینی، خیلی نمی‌تونم ‫جایی برم.
‫فقط توی ماشینیم.
‫می‌دونم، ولی فکر نکنم.
‫نه نه. امکان نداره.
‫- با جواب مثبت برمی‌گرده. ‫- نه، گفت نمیام.
‫مهم نیست چی گفت. بهت اطمینان میدم ‫خانومش، سرزنشش می‌کنه.
‫الان اونجا داره بهش میگه...
‫"ریچارد، باید" با اون مرد بری. بهت نیاز داره.
‫افراد شایسته‌ای توی آرلینگتون خواهد داشت ‫که همراهیش کنن.
‫آره، ولی کی می‌خواد درمقابل اون سال، ازش ‫محافظت کنه؟
‫اوه خدایا، درسته.
‫لعنتی. ‫همیشه باید وقتی سال هست، از راه فرعی برم.
‫ریچارد، این کلمات رو چرا استفاده می‌کنی؟
‫ببخشید عزیزم. ببخشید.
‫ناخواسته بود، ببخشید.
‫نباید دوستان رو در زمان نیازمندی، تنها بذاری.
‫دوستان؟
‫دهه‌هاست این افراد رو ندیدم.
‫نباید هیچ‌کس رو رد کنی. تو کشیشی.
‫اونا نماینده‌ی یه زمان تاریک در زندگی من هستن، ‫روس، خیلی تاریک.
‫و تو هم نماینده‌ی خدا هستی.
‫اون مرد پسرش رو از دست داده، ریچارد.
‫فقط همین کافیه.
‫رادیو رو روشن کردم، ولی خراب بود.
‫بوم‌باکسی چیزی نداری؟ ‫(ضبط‌های قدیمی که نوار کاست می‌خوردن)
‫هی دکتر، می‌تونی صندلیت رو بدی عقب.
‫جداست. می‌تونی فقط مال خودتو تنظیم کنی.
‫اون جلو، زیرت. ‫اینطوری بهتره، نه؟
‫خب، ریچارد.
‫قضیه‌ی اون یقه چیه؟
‫حتماً باید بپوشیش؟ ‫مثل یه سیستم ردیابیه
‫تا خدا همش بتونه بفهمه کجایی؟
‫همیشه باید اونو بپوشی؟ ‫نمی‌تونی ریلکس کنی؟
‫- من ریلکسم. ‫- واقعاٌ؟ به نظر نمیاد.
‫ولی هر چی تو بگی.
‫هیچوقت اسمت رو نمی‌دونستم، ریچارد. ‫در تمام این سال‌هایی که باهم بودیم.
‫خب، همیشه می‌گفتیم میولر، ریچارد.
‫وقتی بچه بودی، بهت می‌گفتن ‫ریچی یا ریچ؟
‫دیک؟ دیک خوبه؟
‫هیچوقت برادری رو نمی‌شناختم که اسمش ‫ریچارد باشه،
‫می‌دونی، نمی‌دونستم همچین اسمی داری.
‫- ریچارد پرایر. ‫- اوه آره.
‫ریچارد رایت.
‫ریچی هیونز.
‫- دیک گرگوری. ‫- حرفمو پس می‌گیرم.
‫ریچارد کوچولو...
‫اون دیک (کیر) دوست داره.
‫یه کیر بزرگ.
‫چه خبره؟ این یارو رو نگا کن، ‫چسبونده در کونم.
‫- در کونم چکار می‌کنه؟ ‫- از یه لاین دیگه برو.
‫لاینم رو عوض نمی‌کنم. این لاین منه. ‫این لاین منه. از پشتم گم شو.
‫از سر راه برو کنار. فقط برو کنار. زودباش. ‫از سر راه برو کنار. بذار رد شه.
‫خیلی‌خب عوضی، می‌خوای بازی کنی، ‫بیا بازی کنیم.
‫چکار می‌کنی؟ ‫آروم باش.
‫- می‌خوای بازی کنی؟ خیلی‌خب، صبر کن. ‫- می‌خوای تصادف کنی؟
‫صبر کن. می‌خوام این مادر به خطا رو بکشم.
‫تو چته؟
‫- می‌خوای بازی کنی؟ هی. ‫- حرکت کن. برو کنار. بذار این عوضی رد شه.
‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب. لعنتی. خدایا. ‫- می‌خوای منو به کشتن بدی؟
‫گاییدمت عوضی.
‫دارم با تو حرف می‌زنم، جقی. ‫آشغال عوضی.
‫خوب بهم گوش کن، توی جاده‌ی ستردی خاکت می‌کنم.
‫شنیدی؟ فهمیدی؟
‫- حواست به جاده باشه، مرد. ‫- میولر برگشت.
‫یه زن و جماعت منتظرمن. درست رانندگی کن مرد.
‫دارم رانندگی می‌کنم. ‫دارم رانندگی می‌کنم.
‫فکر کردم برای همیشه از دستت دادم. ‫واقعاً.
‫کجا باید بریم، دکتر؟
‫مقر نیروی هوایی دوور.
‫اون که توی دلوره.
‫درسته. دوور، دلور.
‫خب، ما اینجا چکار می‌کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫تو گفتی آرلینگتون.
‫این چیزیه که اونا گفتن. ‫این چیزیه که اونا بهم گفتن.
‫ولی حالا داری میگی دوور.
‫آره، فکر کنم باید اولش به یه جایی پرواز کنن، ‫پس اول رفتن دوور.
‫- متأسفم. ‫- نه نه. اشکالی نداره.
‫چیزی نیست. ‫میریم دوور.
‫می‌خوای من رانندگی کنم؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫اگه مشکلی باشه چی؟
‫نه، اون فقط یه نگهبان دروازه است. ‫چیزی نمی‌دونه.
‫معلوم نیست نگهبان مراسم هم هست یا نه.
‫یه‌چی بالاخره هست.
‫احترام‌مندانه خواهد بود. می‌دونی.
‫فقط عمومی نیست... این موقع‌ها، سعی می‌کنن ‫این چیزا مخفی بمونه.
‫آره، بدون تصویر از تابوت، بدون ‫چیزی که به مردم یادآوری کنه.
‫همش چرنده.
‫هواپیما تو راهه. ‫تا فردا صبح ساعت 8 نمی‌رسه.
‫اون موقع بیاید و توی پناهگاه منتظر بمونید.
‫باشه، مرسی.
‫تو راهه. همه همیشه تو راهن.
‫- حتی موقعی که می‌میرن. ‫- بیخیال سال.
‫- اشکالی نداره. ‫- ببخشید.
‫- چقدر میشه خانوم؟ ‫- 35 دلار.
‫واو دکتر... چرا پول خرد؟
‫توی صرافی وقتی شنیدن، اینا رو جمع کردن.
‫می‌بینی؟ ‫یه عالمه دوست داری.
‫احساس بدی داشتن. فقط می‌خواستن ‫یه کاری بکنن.
‫- اینم از کلیدتون. ‫- مرسی.
‫- رفقا اینو نگا نمی‌کنین؟ ‫- چیو؟
‫- گرفتنش! ‫- کیو؟
‫اون صدامِ مادر به خطا رو.
‫توی سوراخ پیداش کردن!
‫عراقی‌ها در بغداد، جشن گرفتن.
‫یه‌سری‌ها با اسلحه و یه‌سری‌ها ‫با پای‌کوبی.
‫دستگیری صدام حسین، دوره‌ی جدیدی ‫در عراق آغاز می‌کنه.
‫انتظار میره دستگیری صدام حسین مورد استقبال ‫قرار بگیره.
‫لعنتی.
‫الان دیگه نمی‌تونم حلقه‌ای بدم بیرون.
‫قبلاً حرفه‌ای بودم.
‫من یه طوریم شده.
‫دکتر خوایبده.
‫به این عوضی نگا کن.
‫لعنت به من. یه روز اون ‫رئیس یه کشوره.
‫روز بعد، یه آشغاله که توی یه سوراخ قایم شده.
‫و تا سرحد مرگ ترسیده.
‫بهم گفت نگران نباشم.
‫جناب شفرد.
‫آقای شفرد، من کلونل ویلیتس هستم.
‫رئیس‌جمهور آمریکا ازم خواستن سوگواریشون بخاطر از ‫دست دادن پسرتون
‫در عملیات رو به خدمتتون برسونم.
‫ممنونم.
‫مثل یک قهرمان در حال خدمت به کشورش ‫کشته شد.
‫برای دوستان دریادارش، الهام‌بخش بود.
‫- می‌تونم ببینمش؟ ‫- قربان، ممکنه برای سلامتیتون خوب نباشه.
‫بهم اعتماد کنید. دلتون نمی‌خواد ‫اونجوری ببینیدش.
‫- برخلاف قوانینه؟ ‫- نه.
‫ولی از پشت سر به لنس کورپورال ضربه زدن. ‫(مقامی در نیروی دریایی آمریکا)
‫بهتون اطمینان میدم دردی احساس نکردن...
‫ولی زخم خروجی گلوله در اینجور موارد،...
‫صورت رو نابود می‌کنه.
‫پشت سرش بودن؟ ‫از پشت بهش شلیک کردن؟
‫به حرف کلونل گوش کن، دکتر.
‫بهتره همونطور که بوده، به خاطر بسپاریش.
‫من بودم، می‌رفتم ببینمش. ولی این منم.
‫موضوع اینه،
‫نیازی نیست دیگه به کلونل گوش کنی.
‫اون روزا گذشتن.
‫می‌خوام...
‫می‌خوام پسرم رو ببینم.
‫- چیزی که می‌بینید رو نمی‌تونید نادیده بگیرید. ‫- می‌فهمم.
‫حس می‌کنم... باید ببینم.
‫هرچی شما بخواید، قربان.
‫لنس کورپورال واشنگتون، لطفاً این آقایون رو ‫تا کنار قهوه‌ همراهی کنید.
‫بله قربان.
‫آقای شفرد، با من بیاید.
‫هی بچه.
‫آزاد باش، اینجوری گردن منم درد میاد.
‫تا حالا نشنیده بودم کسی اونجوری با ‫کلونل صحبت کنه.
‫کلونل منو نمی‌ترسونه. نترسونده و نخواهد ترسوند.
‫تو یه دریاداری؟
‫آره، حدس زدم.
‫بیشتر از زمانی رو که تو توی نیروی دریایی بودی، ‫من توی صف غذا بودم.
‫شما هم همینطور؟
‫همیشه ایمان داشته باش، انجام بده یا بمیر. ‫فکر می‌کنی این عصا رو از کجا آوردم؟
‫هی بچه، گوشت چش شده؟
‫- جوش بغداد. ‫- چی؟
‫جوش بغداد.
‫همه یکی دارن.
‫یه حشره‌ی شنیِ ریز نیشت میزنه و...
‫گوشِ ترسناک.
‫میگن از بین میره. ‫بعد از یکی دو سال.
‫می‌تونی روی حرفشون حساب کنی.
‫یه گوش زشته.
‫این یه اشتباه بزرگه.
‫اشتباه بزرگ. هی هی، صبر کن.
‫الان دیگه کاری نمی‌تونی بکنی.
‫مگه اینکه بری با کلونل همدردی کنی.
‫من چیزی نمی‌خوام.
‫- خیلی‌خب؟ من فقط همراش اومدم. ‫- اوه آره، درسته.
‫- شما دو نفر با بابای لری توی ویتنام بودین؟ ‫- بودیم.
‫- می‌دونین اونجا چه اتفاقی افتاد؟ ‫- نه...
‫شلیک می‌کردیم و غریبه‌ها رو می‌کشتیم.
‫لری می‌گفت پدرش اوضاع رو موقع کشتی‌های بریج، ‫متشنج کرده بود.
‫آره، مال گذشته است.
‫درموردش چی می‌دونی؟
‫انگار دهن یه‌سری‌ها رو سرویس کرده و اون یه‌سری‌ها ‫هم دهنش رو سرویس کردن.
‫شما اون یه‌سری‌ها هستین؟
‫دقیقاً چی بهت گفت؟
‫فقط اینکه یه‌سری اتفاقات بد افتاد.
‫من بهترین دوست لری بودم. پس کسِ دیگه‌ای ‫چیزی در این باره نمی‌دونه.
‫پس هنگام کمین، همراهش بودی؟
‫- کمین؟ ‫- کمین و شلیک گلوله. اونا گفتن.
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫باشه؟ این دیگه چه کوفتیه؟
‫اگه گفتن اینطوری بوده، پس همینطوری بوده.
‫هی، بیخیال. تو دوستشی. تو اونجا ‫بودی، درسته؟
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫بیخیال، بچه. نمی‌خواد طفره بری. ‫الان حواسش بهت نیست.
‫بیخیال، فقط ماییم. ‫دریادار به دریادار.
‫داغون بود.
‫من و شفرد و سه نفر دیگه، کل روز داشتیم ‫وسایل مورد نیاز مدرسه رو جابه‌جا می‌کردیم.
‫تبلت، مداد و کتاب‌های جدید.
‫آخرین دورمون بود.
‫همیشه توی این مغازه کوچیک به ‫اسم مغازه‌ی حاجی عبدول توقف می‌کردیم
‫تا نوشابه‌ی حاجی بگیریم.
‫نوبت من بود تا این دور رو انجام بدم ولی شفرد ‫گفت انجام میده.
‫بعد اون میره بیرون، ما هم داشتیم چرت و پرت می‌گفتیم. ‫بعد یه عربه اومد و فریاد زد
‫الله اکبر،
‫"خدا بزرگ است"
‫یه گلوله تو سر شفرد خالی کرد.
‫خدایا.
‫بعدش چی شد؟
‫عصبی شدیم مرد،
‫همشون رو کشتیم...
‫اون عربه، عبدول و کل محله.
‫لری رو به هامر برگردوندیم و اومدیم خونه. ‫(نوعی ماشین)
‫اون بچه قراره بخاطر این، ستاره‌ی برنزی بگیره.
‫آره، ستاره رو می‌گیره.
‫- هرچی ستاره بیشتر، بهتر، درسته؟ ‫- آره.
‫- نباید در این مورد چیزی بهش بگیم؟ ‫- نباید؟
‫نه، بذار همون ستاره‌ی برنزی رو داشته باشه.
‫بذار خاکسپاریش توی آرلینگتون رو ‫با تمام احترام برگزار کنه.
‫بذار قهرمانش رو داشته باشه.
‫خدا می‌دونه این مرد چقدر سختی کشیده.
‫منظورت اینه بذاریم دروغ رو داشته باشه؟
‫بهش فکر کن، سال. ‫چی مهم‌تره؟
‫نمی‌دونم، ولی دروغ نیست.
‫سال.
‫ببخشید قربان، ولی همیشه برای پیشنهادات من، ‫دلیل منطقی وجود داره.
‫سال... اون دیگه صورت نداره.
‫الان باید یه مرد باشی.
‫- هی آقا. ‫- سال.
‫- این پسر چجوری مرد؟ ‫- ببخشید؟
‫فکر کنم سؤال خیلی ساده‌ای پرسیدم.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫لنس کورپورال با بزرگی و افتخار وظیفه‌اش رو ‫انجام داد و مثل یه قهرمان مرد.
‫آره، خب، اینا همشون قهرمانن، نه؟
‫بله هستن، قربان.
‫همه قهرمانن، بحثی نیست.
‫چطوری شد که این پسر، یه تیر از پشت توی ‫سرش خالی کردن، مثل یه سگِ لعنتی؟
‫اون یه دریادار شجاع بود، ‫وفادار به لشکر،
‫و به خوبی به کشورش خدمت کرد.
‫بله، کرد، همینطور که همه‌ی ما کردیم...
‫همه‌ی ما که اینجاییم.
‫- و اگه فرصتش رو داشته باشیم، دوباره هم می‌کنیم. ‫- چه خبره، سال؟
‫نمی‌دونم. برای همین دارم می‌پرسم.
‫نباید مقدمات مراسم ختم رو آماده کنیم؟ ‫برای همین اینجا نیستیم؟
‫یه لحظه.
‫- وقتی این اتفاق افتاد، شما اونجا بودین؟ ‫- نه نبودم.
‫پس کجا بودین؟
‫با کمال احترام قربان، به ‫شما ربطی نداره.
‫اوه فهمیدم. با کمال احترام،
‫این دکتر، باید با کسی که اونجا بوده صحبت کنه.
‫تو نبودی.
‫خیلی‌خب.
‫تو بودی؟
‫بله قربان، بودم.
‫خیلی‌خب.
‫لنس کورپورال واشنگتون، بهشون ‫بگو چه اتفاقی افتاد.
‫خب، الان کجای ماجراییم؟
‫تقریباً همونجایی که بودیم.
‫دکتر می‌خواد صورت پسرش برگرده.
‫نمیشه سرزنشش کرد.
‫به زنم زنگ زدم. ‫دارم میرم خونه.
‫با اتوبوس میرم.
‫پس داری کنار می‌کشی؟
‫از چی؟
‫چرا نریم بفهمیم؟
‫خب دکتر؟
‫می‌خوایم اینجا چکار کنیم؟
‫نمی‌تونم توی آرلینگتون خاکش کنم. ‫الان نه.
‫- اون شرایط و لیاقت این احترام رو داره. ‫- بیا، این شکلی بود.
‫می‌تونم ببینمش؟
‫پسر خوشتیپی بود.
‫دخترای دبیرستان، دیوونه‌اش بودن.
‫پسر خوشتیپ من.
‫- لری رو می‌برم خونه. ‫- قربان بهتون اطمینان میدم که این تصمیم اشتباهیه
‫و بعداً پشیمون میشید.
‫قربان؟
‫لطفاً بس کنید، قربان.
‫دریادارها جسد رو بدون هزینه هرجایی که ‫شما انتخاب کنید می‌برن.
‫نمی‌تونم جسد لنس کورپورال رو آزاد کنم
‫به جز یه متصدی معتبر کفن و دفن...
‫یا یک کشیش،
‫درسته کلونل؟
‫درسته.
‫به نظر میاد...
‫اون، من هستم.
‫لنس.
‫جا نمیشه.
‫حالا چجوری می‌خوای ببریش خونه؟
‫حالا می‌خوای چکار کنی سال؟ تابوت رو ‫به سقف ماشین ببندی؟
‫می‌تونیم اون کارو بکنیم. فقط یکم کمک ‫می‌خوایم تا بلندش کنیم.
‫شاید بتونیم به اون بچه که گوشش داغون ‫شده بود بگیم.
‫مسخره‌بازی در نیار.
‫چرا نه؟ راه بهتری بلدی؟
‫آرزوته که می‌تونستی مسخره‌بازی دربیاری، ولی دیگه دیره.
‫دکتر، باید بذاری دولت جسد رو جابه‌جا کنه.
‫منظورم اینه این کاریه که توش خوبن.
‫الان از دولت خیلی خوشم نمیاد.
‫- مجبور نیستی. ‫- دیگه بهشون اعتماد ندارم.
‫- می‌دونی چیه؟ می‌تونیم یه کامیون کرایه کنیم. ‫- می‌دونی چیه؟ بیا انجامش بدیم.
‫تو ماشین رو ببر، ما همینجا می‌مونیم.
‫برو یه کامیون پیدا کن. هزینه‌اش رو هم بده.
‫یک کامیون، الان می‌رسه.
‫من با تو میام سال. می‌تونی منو توی ‫ترمینال پیاده کنی.
‫فکر کنم الان دیگه باید برگردم خونه، دکتر.
‫می‌فهمم میولر. ببخشید که این همه راه کشوندمت اینجا.
‫واقعاً فکر کردم بتونم کمکی کنم. فکر کردم ‫قراره بریم مراسم ختم.
‫داریم میریم به ختم، ولی به نظر قراره
‫یکم بیشتر طول بکشه تا برسیم.
‫اشکالی نداره.
‫خوشحالم که فرصت شد دوباره ببینمت.
‫منم خیلی خوشحالم که دوباره دیدمت، دکتر.
‫خدا به همراهت، دکتر.
‫همیشه دعات می‌کنم.
‫و به همراه تو هم.
‫بذار یه‌چیزی ازت بپرسم. ‫مرد در مقابل مرد.
‫تا حالا برات سؤال شده...
‫اون موقع چه اتفاقی میفتاد اگر... می‌دونی؟
‫مطمئناً دکتر مجبور نمیشد دو سال توی اون کشتی بمونه.
‫و من و تو، مجبور نبودیم کاری که کردیم رو ببینیم.
‫و چکار کردیم؟
‫شوخیت گرفته؟
‫- داری میگی یادت نمیاد؟ ‫- خیلی چیزا یادم میاد.
‫تو درمورد کدومشون حرف می‌زنی.
‫هم‌جوخه‌ایمون که تیر خورده بود،
‫روی زمین درحالی که داشت می‌مرد، می‌نوشت،
‫و ما هم چیزی نداشتیم بهش بدیم تا دردش رو کم کنه، ‫چون ما قبلش همه مورفین‌ها رو مصرف کرده بودیم.
‫روحش شاد.
‫- اون موقع کاری ازمون برنمیومد. ‫- و کاری هم نکردیم.
‫بعضی‌وقت‌ها باید بیشتر انجام بدی.
‫- یه ون دارم که کارتون رو راه میندازه، ‫- خیلی‌خب.
‫ولی فکر کنم از یه کامیون بیشتر خوشتون بیاد که ‫بالابر هیدرولیکی داره.
‫بالابر هیدرولیکی. خوشم اومد.
‫چیو می‌خواید جابه‌جا کنید؟
‫می‌دونی، کامیون با بالابر خوبه.
‫کامیون رو همینجا تحویل میدین یا یه جای دیگه؟
‫نمی‌دونین؟
‫فکر کنم همینجا تحویلش میدیم.
‫و کِی؟
‫- چرا منو نگا می‌کنی؟ ‫- چند روز؟
‫- نمی‌دونین چند روز بهش نیاز دارین؟ ‫- نه نمی‌دونم چند روز بهش نیاز دارم.
‫- یک هفته بدین. ‫- اوه آره، یه هفته.
‫میولر بیخیال، دیگه به تو ربطی نداره، خب؟
‫چرا نمیشینی و خودتو خالی نمی‌کنی،
‫و نمی‌ذاری کارا رو راست و ریس کنم؟
‫آروم باش.
‫باید گواهینامه‌تون رو ببینم.
‫باشه، بفرمایید.
‫اینا رایگانن، درسته؟
‫- نورت‌فلک، ویرجینیا؟ ‫- آره، بالاخره باید یه‌جا زندگی کنیم.
‫- شما تنها راننده هستین؟ ‫- نه، کمک هم دارم.
‫پس باید گواهینامه‌ی اون یکی راننده‌ رو هم ببینم.
‫این آقا هستن؟
‫این پاکدامن؟ نه.
‫این پاکدامن، به سختی می‌تونه راه بره،
‫بذاریم تنهایی یه کامیون با بالابر هیدرولیک رو کنترل کنه.
‫حالا هرکس، من گواهینامه رو نیاز دارم.
‫چی پچ‌پچ می‌کنی؟ ‫چیه؟
‫دارم یه سرود روحانی می‌خونم.
‫سرود روحانی؟
‫مثل عصام بن لادن؟ ‫(تلفظ مشابهی دارن.)
‫- پس شما تنها راننده هستین؟ ‫- بله خانوم، راننده منم.
‫چجوری می‌پردازین؟
‫از توی اینا، جدا کنین.
‫چه 16 چه 60 ساله، یه آدم رو بذاری پشت فرمونِ
‫یه کامیون بزرگ مثل این، حس خوبی داره.
‫این یه ماشین اجاره‌ای از یوهال با دنده‌ی اتوماتیکه.
‫این بزرگتر از هرچیزیه که تو تا حالا ‫سوار شدی.
‫ببین سال، پسر دکتر مرده. سعی کن ‫اینو یادت نره.
‫اونو یادم نرفته.
‫خدایا.
‫- ولی ما هنوز زنده‌ایم، درسته؟ ‫- خدا رو شکر.
‫زمان هم داره مثل برق می‌گذره.
‫پس اگر یه دقیقه باشه که خیلی ‫وحشتناک نباشه،
‫- دوست دارم ازش لذت ببرم. ‫- خیلی‌خب.
‫- قبلاً برای خوشگذرونی پایه بودی. ‫- هنوزم هستم.
‫تا وقتی که در چشمان خدا درست باشه.
‫چشمان خدا؟ ‫خدا چشم نداره.
‫اوه آره. داره. خدا چشم و گوش داره.
‫و تمام بی‌احترامی‌هایی که بهش کردی ‫رو می‌شنوه.
‫وقتی میگم، باور کن سرگرد. ‫اینا همش حساب میشه.
‫اوه، حساب میشن؟
‫خدا شاهدِ منه. ‫می‌تونم بهت اطمینان بدم.
‫عالیه، پس...
‫چون داشتم فکر می‌کردم از این فرصت استفاده کنم ‫تا در توجه‌ها باشم
‫و به خدا بگم "کجا بودی
‫وقتی داشتن به بچه‌ها تجاوز ‫و قتل عام می‌کردن؟
‫کجا بودی وقتی هواپیماها رو فرستادن توی ساختمونا،
‫هزاران نفر رو که فقط می‌رفتن سر کار، کشتن؟
‫کجا بودی وقتی پسر دکتر،
‫فقط داشته با رفقاش نوشابه می‌خریده که یه ‫عرب اومده و کله‌اش رو کنده؟"
‫کجا بودی؟ ‫(استغفرالله)
‫می‌بینی، من قرار نیست وایسم و خودم رو
‫به خدا توضیح بدم، می‌خوام خدا رو مجبور کنم که خودشو بهم توضیح بده. ‫(استغفرالله)
‫و فکر کنم آخرش بگه،
‫"هی، بیا داخل،
‫تو رفیق خودمی، از اینا بزن." ‫(استغفرالله)
‫موفق باشی. ‫برات دعا می‌کنم.
‫خب منم قبول می‌کنم.
‫ولی پسر اگر خدا سخت‌گیر باشه، ‫دهنم سرویسه.
‫الان فکر کنم دیگه وقتشه اون فلز توی سرت رو ‫روغن کاری کنیم.
‫بیخیال فلز توی سرم شو. ‫من دارم کامیون از نیویورک می‌برم.
‫دلم برای خونه تنگ شده.
‫هی صبر کن، شاید...
‫اوه نه، این آشغال رو خاموش کن.
‫- پس تو درمورد این چیزا می‌دونی، ها؟ ‫- مرد.
‫حالا، من خودم رو مخِ خیلی‌ها راه میرم،
‫ولی حتی منم با این چیزا بهم توهین میشه. ‫خب خیلی سخته با این برقصی.
‫بالاخره سر یه‌چیزی به توافق رسیدیم.
‫بفرما.
‫یکم خجالت‌زده نیستی که آفریقایی آمریکایی هستی؟
‫نه، راستش نه. چرا باید باشم؟
‫چون بخاطر اینکه یه آدم باوقار هستی،
‫اولین نفری خواهی بود که قبول می‌کنه این، خیلی ‫از موتاون سفیدها فاصله داره.
‫چیزی برای خجالت کشیدن وجود نداره، ‫خب، این یارو سفیده.
‫- سفید؟ ‫- درسته.
‫- سفید درسته. ‫- ها، این یارو سفیده.
‫به خدا قسم.
‫- این داره از دهن یه سفیدپوست در میاد؟ ‫- یه دهن سفید گندیده.
‫- چرته. ‫- نه، اصلاً چرت نیست.
‫لعنت به من.
‫خب پس، من باید یکم خجالت‌زده باشم.
‫معمولاً منو سفیدپوست نمی‌دونن.
‫- اوه واقعاً؟ ‫- آره.
‫حالا کنجکاو شدم.
‫تو جزو کدوم نژاد می‌دونن؟
‫سبز.
‫- سبز؟ ‫- آره.
‫ارتش.
‫باشه.
‫یعنی، این تنها فرهنگیه که واقعاً ‫با عقل جور در میاد.
‫خیلی‌خب.
‫بذار یه سؤال بپرسم.
‫- تا حالا دلت براش تنگ شده؟ ‫- نه حتی برای یه لحظه.
‫- باور نمی‌کنم. ‫- اشکالی نداره.
‫تو خدا رو هم باور نداری،
‫بهش اعتماد کن، اون باورت می‌کنه.
‫- مشکلی نیست؟ ‫- نه مشکلی نیست.
‫فقط اینکه 7 ساعت توی اتوبوس بودن یه مشکله.
‫الان دیگه اتوبوسا خیلی خوبن.
‫صندلی‌ راحتی و دستشویی اون عقبشون دارن.
‫شاید یه دهاتی بدبخت رو دیدی و ‫روحش رو نجات دادی.
‫برای این، امتیاز اضافی می‌گیری؟
‫مثل یک سیستمِ امتیازی کار می‌کنه؟
‫وقتی رفتم اونجا، بهت میگم.
‫فقط امیدوارم بتونم بخوابم. دیشب ‫خوب نخوابیدم.
‫منم.
‫این بیدار نگهت می‌داره.
‫اوه نه، نمی‌خوام اینا بخورن به دندونام.
‫یادمه یه زمانی می‌تونستیم توی یه سوراخ ‫توی زمین بخوابیم،
‫درحالی که گلوله‌ها از بالای سرمون رد می‌شدن؟ ‫خدایا.
‫- نمی‌تونی برگردی سال. ‫- کی دلش می‌خواد؟
‫نمی‌تونی تصمیماتی که اونجا گرفتی رو ‫تغییر بدی.
‫- بهترین کاری که می‌تونی بکنی اینه که ازشون یاد بگیری ‫و در آینده بهتر عمل کنی. ‫- آره اینو شنیدم.
‫ولی هنوز می‌خوای به هر حال انجامش بدی، هاه؟
‫می‌خوای دکتر و پسر مرده‌اش رو ببری به پورتسموس
‫و سعی کنی جو رو شاد کنی.
‫تو هم باید باهامون بیای.
‫بیخیال.
‫خب، من بهتره برگردم.
‫هنوز باورم نمیشه،
‫تو بین این همه آدم، یه کشیشی.
‫- کاملاً درسته لعنتی. ‫- اووووه.
‫تا حالا فکر کردی که دوباره همدیگه رو ببینیم؟
‫گه‌گاهی.
‫نمی‌دونم.
‫اون در مسیرهای مرموزی حرکت می‌کنه.
‫درسته.
‫خیلی‌خب رفیق. مواظب خودت باش و ‫یکشنبه می‌بینمت.
‫- خدا به همراهت. (عافیت باشه.) ‫- ممنون.
‫چرا؟ عطسه کردم؟
‫سر کارت گذاشتم.
‫خیلی‌خب.
‫آماده‌ای دکتر؟ ‫یک، دو، سه.
‫می‌دونی، برام سؤاله که
‫پسرت اگه بود چی می‌خواست؟
‫اینکه با دوستاش آبجو بخوره.
‫تا دنبال دخترا بره.
‫فقط 21 سال داشت. به مردن ‫فکر نمی‌کرد.
‫می‌دونی دکتر، می‌تونی خیلی به خودت ساده‌تر بگیری.
‫نمی‌خوام به خودم ساده‌‌تر بگیرم.
‫درست میگی.
‫آدمایی مثل ما، تمام مصیبت‌ها رو پشت سر می‌ذاریم
‫و بعدش حالمون خوبه،
‫همونطور که میدونستیم بدترین ‫اتفاق میفته.
‫اونا فرستادنش به بیابونِ خدا... چرا؟
‫کی می‌دونه؟
‫از آمریکا محافظت نمی‌کردن.
‫مثل اون جنگلی که ما رو فرستادن. ‫(ویتنام)
‫تهدیدی برای ما نبود.
‫و بعدش توی این می‌فرستنش پیش من، ‫با دروغ‌های بیشتر...
‫یه قهرمان، احترام، آرلینگتون.
‫من قرار نیست یه دریادار رو خاک کنم،
‫قراره فقط پسرم رو خاک کنم.
‫آره.
‫- اتوبوس گرفتین؟ ‫- آره به ریچموند، و شما؟
‫ریچموند، هاه؟ خونته؟
‫نه ولی نزدیکه، چرا؟
‫خب، تو اونی هستی که بهش میگن ملا؟
‫- چی؟ ‫- ملا؟
‫من منتظر اتوبوس به سمت ریچموند هستم،
‫سرم به کار خودمه و ‫کتاب مقدس می‌خونم.
‫انجیل.
‫مسابقه رو بررسی می‌کنی؟
‫شما دو نفر کی هستین؟ و از من چی می‌خواین؟
‫بستگی داره.
‫- ما از امنیت ملی هستیم. ‫- چی؟
‫عجب ماشینیه، هاه؟
‫همونجا وایسین.
‫قبلاً برا خودش معنی‌ای داشت. می‌دونی، ‫روح رفاقت.
‫یک واحد، یک شکوهِ بدست اومده، ‫یک حس مشترک.
‫- دیگه نمی‌‎دونم چه معنی‌ای میده. ‫- می‌دونی چیه؟ لعنت بهشون.
‫- لعنت به همشون. ‫- لعنت به همشون. درسته.
‫بهترین سال‌های زندگیم رو برای دفاع از این کشور گذاشتم.
‫فکر کن بهترین سال‌های زندگیت ‫هنوز نرسیدن.
‫خفه شو.
‫نه، حقیقته.
‫منو ببین دکتر، آینده‌ام، پشت سرمه.
‫یه مغزی دارم که سعی داره خودشو با یه ‫صفحه‌ی فولادی کنار هم نگه داره.
‫اونا منو نگا می‌کنن و چی می‌بینن؟ ‫یه تروریست.
‫- یه عذرخواهی هم بد نبود. ‫- آره.
‫اونا متأسفن، خب؟ ‫متأسفن که سرمون رو به باد ندادن.
‫باز نکن.
‫دکتر؟
‫لعنتی! یادت رفت مسواکت رو برداری؟
‫باید به زنم زنگ می‌زدم.
‫از اداره‌ی پلیس.
‫می‌شنوی؟
‫از اداره‌ی پلیس.
‫چی شد؟
‫بعد از اینکه فهمیدن من کشیش ریچارد میولر هستم
‫و فهمیدن که من نه مسلمونم و نه ملا،
‫" مولرِ ملا"
‫اوه لعنتی، همه‌جا همینجوریه. ‫کشورشون بگا رفته.
‫- روس ناراحت بود؟ ‫- اوه، خیلی ناراحت بود.
‫می‌خواست بلافاصله برم خونه ولی گفتم ‫نه نه نه نه عزیزم.
‫زمان‌هایی هست که حتی پیرمردها هم ‫باید یه تهدید به حساب بیان.
‫کاملاً درسته. مثل زمانی که...
‫- فکر کنم داشتم حرف می‌زدم! ‫- آره، درسته.
‫به زنم گفتم خونه نمیام.
‫نه تا وقتی کارمون اینجا تموم بشه.
‫- پسرت کجاست؟ ‫- دوباره گرفتنش.
‫فردا میریم پسش می‌گیریم
‫و می‌بریمش خونه.
‫کلبه‌ی آتن.
‫آقایون، صبح بخیر.
‫کلونل، هرچی که اسمته...
‫- لری کجاست؟ ‫- ویلیتس. کلونل ویلیتس هستم.
‫من از اشتباه دیروز آگاه شدم. ‫کاملاً احمقانه بوده.
‫ظاهراً مأمور یوهال حسابی عصبانی
‫شده و اون اتفاق افتاده.
‫امیدوارم این اتفاق زمان بیشتری ‫برای تفکر داده باشه.
‫می‌تونین ببینین که آرلینگتون مکانی برای ‫آرامش ابدیه
‫که نباید با عصبانیت پس زده بشه.
‫اونجا قهرمانانی خوابیدن.
‫جزئیات مرگ لنس کورپورال همونی بود ‫که
‫شنیدید، ولی اشتباه نکنید؛ مرگش قهرمانانه بوده.
‫اون توی سرزمین غریب و دشمن بوده ‫و داشته یه کار شرافتمندانه انجام می‌داده.
‫لیاقت داره زیر خاک مقدس آرلینگتون بخوابه.
‫اگر بود، همینو می‌خواست و من ‫اصرار می‌کنم که همینو انتخاب کنید.
‫ممنونم. من پسرم رو می‌برم خونه و ‫توی نیوهمپشر خاک می‌کنم.
‫و نه در یونیفرمش. بلکه توی لباس فارغ‌التحصیلی ‫خاکش می‌کنم.
‫هرطور شما بخواید.
‫دولتتون تابوت رو بدون هزینه به ‫پورتسموس می‌بره
‫و یک متصدی کفن و دفن به انتخاب خودتون.
‫نه، امروز با خودمون می‌بریمش.
‫با کمال احترام قربان، دارین ‫به خودتون ظلم می‌کنید.
‫هی کلونل.
‫به این قیافه‌ها نگاه کردی؟
‫قبلاً بهشون ظلم شده. پس چرا باید برای نظرت ‫پشیزی ارزش قائل بشیم؟
‫با کمال احترام.
‫با قطار میریم.
‫باشه، مقدماتش رو انجام میدم.
‫لنس کورپورال واشنگتون با شما میاد.
‫ویلیتس هستم. باید یه سری کارها ‫رو سریعاً انجام بدی.
‫- هی! هی! هی! ویلیتس! ‫- یه لحظه.
‫ما به پرستار نیاز نداریم.
‫نگفتم دارین. وظیفه‌ی موقت واشنگتون، ‫نگهبانی و اسکورته.
‫اگر نخواهیدش، مستقیماً برمی‌گرده به بغداد.
‫بچه‌ها؟
‫می‌تونیم از کمکش استفاده کنیم.
‫- روزانه حساب میشه؟ ‫- البته.
‫پس بیا، واشنگتون. ‫ولی از ما دستور می‌گیره.
‫اون از من دستور می‌گیره.
‫ولی، هر کار منطقی که بگید انجام میده،
‫چون من بهش دستور دادم، مفهومه؟
‫کاملاً، کلونل.
‫پسر، تو یه نیروی طبیعت هستی.
‫آرزو داشتم توی روزای جوونیم، باهات ‫سر و کله می‌زدم.
‫- واقعاً اینطور فکر می‌کنین؟ ‫- اوه آره.
‫چون یکیمون کشته می‌شدیم و یکیمون ‫باید می‌رفت به بریج.
‫برام مهم نیست اونا چی میگن، فهمیدی؟
‫بله قربان.
‫لنس کورپورال مال ماست. اون یه دریاداره تا زمانی که بره ‫زیر خاک،
‫و زمانی که زیر خاکه، دریادار می‌مونه،
‫- به علاوه‌ی صد سال. مفهومه؟ ‫- بله قربان.
‫نمی‌ذارم سه تا کهنه سرباز قدیمی، ‫برینن توی لشکرم.
‫تو یه دریاداری و وظیفه‌ات اینه که ببینین ‫برادرت می‌رسه خونه.
‫تو مسئولی و وقتی مسئولی، باید مسئولیت‌پذیر ‫باشی، فهمیدی؟
‫بله قربان!
‫در تمام این راه یه سری امور مربوط به کفن و دفن ‫وجود داره.
‫تو باید از شرافت اون دریادار مرده محافظت کنی
‫و باید ببینی که اون با احترام توی یونیفرمش ‫خاک شده،
‫نه توی یه لباس فارغ‌التحصیلیِ غیرنظامی ‫که مخصوص ترسوهای مادر به خطاهای خایه ماله!
‫- مفهومه؟ ‫- بله قربان.
‫و نذار اون سالِ احمق بهت حمله کنه.
‫پیره ولی خطرناکه. ‫نذار این اتفاق بیفته...
‫- اول اونو بکش. ‫- قربان؟
‫- این یه دستور نبود. ‫- بله قربان.
‫و چون اون کشیش چلاق تو رو یاد پدرت میندازه،
‫- بهش اعتماد نکن. ‫- هیچوقت پدرم رو نشناختم، قربان.
‫لنس کورپورال، شما یه جور مشکل شخصی دارین؟
‫نه قربان!
‫- پس برو سوار شو. ‫- بله قربان!
‫- واشنگتون گفت تو خدمت کردی. ‫- بله، توی ارتش.
‫- کثافت‌کاری دیدی؟ ‫- آره، بار اولم بود.
‫درسته، درسته. ‫تو برگشتی.
‫آره.
‫خونریزی ندارم. بچه‌هام حالشون خوبه.
‫خوبه.
‫- جان ردمن. ‫- لری شفرد.
‫نگران نباشین، من حواسم به پسرتون هست.
‫ممنونم.
‫هرموقع شما آماده باشین.
‫باشه.
‫هی، ادی حواسش بهشون هست.
‫یه سؤال دارم.
‫کی اینقدر پیر شدی؟
‫فکر کنم در طول سی سال گذشته بوده، مثل خودت.
‫من؟ نه. قاطعانه ردش می‌کنم.
‫هرچی رو می‌خوای رد کن. زمان رو متوقف نمیکنه.
‫زمان رو هم برنمی‌گردونه.
‫درمورد اون سرباز تازه‌کار، واشنگتون چی ‫فکر می‌کنی؟
‫در چه مورد؟
‫نمی‌دونم، زیاد حرف نمی‌زنه، خودش و اون
‫جوش بغداد... چیز خطرناکیه.
‫- می‌خوای چی درموردش بدونی؟ ‫- نمی‌خوام چیزی درموردش بدونم.
‫به نظر میاد اون شخص حسابی ذهنت رو درگیر کرده.
‫ذهنم رو مشغول نکرده. فقط ‫برام سؤال شده.
‫اگر برات مثل رازه، برو و باهاش ‫صحبت کن.
‫همه چیز برای من مثل یه رازه... به جز تو.
‫بیخیال.
‫- فکر کنم برم و باهاش صحبت کنم. ‫- مطمئناً خوشحال میشه.
‫بشو بگو بیاد و بشینه پیش ما.
‫دعوتت رو بهش می‌رسونم.
‫رسیدیم.
‫باد میاد.
‫- قابلت رو نداشت. ‫- برای چی؟
‫توی یه قطار به سمت بغداد هستی؟ ‫نه.
‫فکر نکنم.
‫خدمت موقف، بعضی‌وقتا باحاله،
‫- بعضی‌وقتا بده. ‫- برام مهم نیست.
‫اون بهترین دوستم بود.
‫با برادرا نمی‌گشتی؟
‫- این چه کوفتیه؟ ‫- نمی‌دونم. توی ام‌تی‌وی دیدم.
‫- قانون نیست. ‫- نه، نمیگم قانونه.
‫دوستش داشتم. اون هوای منو داشت ‫و منم هوای اونو.
‫صادق بود، چیزی که فکر می‌کرد رو به زبون میاورد.
‫ساده و خوب. ‫هیچوقت بد رفتار نمی‌کرد.
‫خیلی شبیه پدرشه.
‫منظورت قسمت صداقتشه؟
‫دکتر؟ دکتر یه مرد ‫دروغگو نیست.
‫اون زمان بریج چی؟
‫لعنت به اون. ممکن بود برای هر کدوممون ‫اتفاق بیفته.
‫اون گاییده شد.
‫دکتر خیلی جوون‌تر از ما بود. ‫یه بچه بود.
‫از لحاظ فنی، توی نیروی دریایی بود.
‫می‌خواست دوستمون بشه و
‫ما هم ازش سوء استفاده کردیم.
‫یعنی، ما یه لطفی بهش کردیم و اون داشت ‫به ما لطف می‌کرد.
‫و بعد اون اتفاقات افتاد و یکی ‫باید گردن می‌گرفت.
‫و اون یه نفر، دکتر بود.
‫هی ببین، چرا یه مدت نمیای پیش ما؟
‫- ردمن از رفیقت محافظت می‌کنه، مگه نه؟ ‫- مشکلی نیست.
‫همینجا خوبه.
‫بیخیال، باید بیای بیرون. ‫اینجا خیلی سرده.
‫مهم نیست، واقعاً.
‫ببین.
‫می‌خوام بیای بالا و با پدر لری صحبت کنی.
‫- یه چیز خوب بهش بگو. ‫- نمی‌دونم چی بگم.
‫یه کاریش می‌کنی.
‫زودباش.
‫اوه پسر، نگاه کن.
‫خدایا.
‫چقدر آت و آشغال خریدن. ‫روحشون هم خبر نداره.
‫سال، اونا فقط یه سری آدم معمولی هستن که ‫دارن خرید کریسمسشون رو انجام میدن.
‫یه مشت احمقن.
‫بدم نمیومد یکی از اونا می‌بودم.
‫خب آره، بهتر از اینه که ‫بهت شلیک کنن.
‫ترجیح میدم اونجا بجنگم بجای حیاط خونه‌ام.
‫- آشنا نمیاد؟ ‫- اوه آره.
‫می‌بینی، ما با کمونیست‌ها توی ویتنام ‫جنگیدیم،
‫تا مجبور نشیم توی ساحل مالیبو بجنگیم. ‫(شهری در کالیفرنیا)
‫فکر کنم جواب داد.
‫همینطوره.
‫دریادارها باید آماده باشن ‫اگه دستور دادن، بمیرن.
‫همیشه ایمان داشته باش، انجام بده یا بمیر.
‫آره، مأموریت همیشه همین بوده. درسته؟
‫- یه مشت چرت و پرته ‫- باید یه دلیل داشته باشی.
‫که همون اول بهت هشدار بده که داری وارد جنگ میشی.
‫این دفعه چی گفتن؟ ‫که ما در خطر قریب‌الوقوع هستیم، ها؟
‫انبوهی از سلاح‌ها برای کشتار جمعی...
‫احتمال حمله اتمی.
‫همش دروغه.
‫مثل چرندیات قبلیه، می‌دونی، توی مسیر بمونین،
‫اگر الان کنار بکشیم، پس تمام قهرمانانمون ‫بیهوده مردن...
‫دوست داری یکم به رهبرت، به کشورت ایمان داشته ‫باشی، یعنی،
‫من این کشور رو دوست دارم. به نظرم توی کشور خوبی ‫هستیم. توی کشور خوبی هستیم؟
‫ما توی یه کشور خوبی هستیم، ولی اگه ببینی ‫دولتت بهت دروغ میگه،
‫همه‌چیز تغییر می‌کنه.
‫- زندگی اونجا چطوره؟ ‫- خوبه.
‫- ولی مطمئناً اونجا خیلی از ما متنفرن. ‫- آشنا به نظر میاد.
‫به خدا، ما تنها نیروی اشغالگری هستیم که
‫انتظار داریم اونا ما رو دوست داشته باشن.
‫وقتی میری بیرون، نمی‌دونی انتظار چیو داشته باشی.
‫وقتی چون اهل اوکلند هستم، به مردمی ‫عادت کردم که یه‌دفعه می‌میرن.
‫واقعاً؟
‫توی دبیرستان، یکی از بهترین دوستام بخاطر ‫تیر اشتباهی، کشته شد.
‫از پدرم توی خیابون دزدی کردن و یه تیر ‫هم به اون زدن.
‫تا وقتی که مرد، اصلاً نمی‌دونستم کیه.
‫- خدایا بچه. خدا بیامرزتش. ‫- همینطوری گفتم...
‫پس دریادار شدی تا از اون چیزا ‫توی اوکلند دور بشی؟
‫نه، کار دیگه‌ای نداشتم بکنم، پس...
‫می‌خواستم شخصیتم رو قوی کنم.
‫لری هم همینو می‌خواست. می‌خواستیم ‫خودمونو آزمایش کنیم.
‫آره پسر، ما هم همین حسو داشتیم.
‫هر نسلی، جنگِ خودشو داره.
‫مردها جنگ رو می‌سازن و جنگ مرد می‌سازه...
‫هیچوقت تموم نمیشه.
‫شاید یه روز، یه چیز جدید رو امتحان کنیم.
‫وقتی بچه بود، لری عادت داشت با سربازهای ‫اسباب‌بازی، بازی کنه.
‫براشون خندق می‌کند. ‫بهشون آموزش‌های ابتدایی می‌داد.
‫آقای شفرد، لری همونجایی بود که می‌خواست ‫باشه.
‫ازش متنفر بود. ‫هممون ازش متنفریم.
‫ولی می‌فرستنش اونجا، و دیگه دست از اینکه ‫چی می‌خوای یا جنگ چی می‌خواد، می‌کشه.
‫حتی برای برادرات.
‫فقط همین مهمه.
‫باید خجالت‌زده بوده باشه...
‫که من قسمت آخر جنگ رو توی بریج نشستم.
‫نه قربان.
‫اصلاً خجالت‌زده نبود.
‫می‌دونین چی لری رو از بقیه توی ‫یگانمون متمایز می‌کرد؟
‫- بچگی‌ِ شادی داشته. ‫- خودش گفت؟
‫پدر و مادری داشته که دوستش داشتن، همدیگه ‫رو دوست داشتن.
‫خونه‌ی خوب برای زندگی. ‫غذای خوب برای خوردن.
‫مدرسه، فوتبال، دوستان خوب...
‫و شما رو دوست داشت.
‫آقای شفرد نوبت من بود که نوشابه بگیرم.
‫اون گلوله‌ی من بود، نه لری.
‫نه، نه نه نه...
‫یه ماشین خاکستری جلوی خونه پارک کرد.
‫یک ستوان دریادار و یه کشیش دریایی.
‫سگک کمربند درخشان.
‫به اون سگک‌های درخشان، خیره شده بودم.
‫"رئیس‌جمهور از من خواسته که تأسف فراوانشون رو ‫خدمتتون برسونم..."
‫توی عملیات کشته شد.
‫توی عملیات...
‫چیزی درمورد تیر خوردن از پشت سر وقتی ‫داشته برای رفقاش نوشابه می‌خریده، نگفتن.
‫هیچی درمورد کشته شدن هنگام...
‫رسوندن مواد مورد نیاز به مدارس بغداد ‫نگفتن.
‫رسیدیم.
‫تشنته؟
‫خیلی سریع بردیش پایین.
‫حالا دارم دوتا می‌خورم و اون تویی ‫که پیری و خسته‌کننده.
‫- شاید بخاطر اینه که الکلی هستی. ‫- اینطور فکر می‌کنی؟
‫- من هستم. ‫- واقعاً؟
‫و فهمیدم که
‫من کنترل اونو در دست بگیرم. ‫قدم اول این بود.
‫چرا کنترل این آبجو رو در دست نمی‌گیری؟
‫نکن...
‫الان خیلی خوبم.
‫این قهوه خوبه.
‫- حداقل معتاد مواد نیستیم. ‫- خدا رو شکر. دیگه نه.
‫دیگه نه.
‫- هیچوقت نبودیم. ‫- ما اون کثافت رو استفاده می‌کردیم، سال.
‫چون بهش نیاز داشتیم.
‫اگر نیاز داشتیم، خود لشکر برامون می‌فرستاد.
‫آره. یه جورایی هم فرستادن.
‫اون کثافت برای درد بود. ‫همه‌ی مواد هستن.
‫- خب؟ مشکل استفادشون چیه؟ ‫- مورفین؟ اعتیادآوره.
‫درد هم همینطور.
‫به‌هرحال ما اونایی نبودیم که درد داشتیم.
‫یعنی چی نبودیم؟
‫یه‌جور دردِ دیگه.
‫درد درده.
‫وقتی رسیدیم به ایستگاه بعدی، باید به روس زنگ بزنم.
‫می‌دونی چی نیاز داری؟ یکی از اون ‫موبایل‌ها می‌خوای.
‫همین الان داشتی با روس صحبت می‌کردی. ‫حتی توی این قطار، می‌تونستی صحبت کنی.
‫- چی؟ ‫- همه‌ی بچه‌های ده ساله دارن.
‫عملاً ساخت تلفن‌های کارتی ‫رو متوقف کردن.
‫آخرش سر از دیزنی‌لند سر در آوردیم...
‫تا دکتر رو خوب کنیم که مثلاً داشت غرق می‌شد.
‫کیرم تو مثالت. بچسب به داستان.
‫بذار ببینم درست فهمیدم یا نه. ‫پس یه دیزنی‌لند توی ویتنام هست؟
‫خب آره، جوون.
‫این چیزیه که به فاحشه‌خونه‌ها و
‫بارهای اطراف پایگاه میگن.
‫و خود فرمانده یگان هم اونجا بود!
‫اون کسی بود که بهمون گفت باید چند روز ‫رو استراحت کنین
‫و دکتر رو ببرین به دیزنی‌لند قبل از ‫اینکه نابود بشه.
‫- یه‌سری مشکلات داشتم. ‫- البته که داشت.
‫و مشکل اولش این بود که وقتش شده بود
‫که برای بار اول سکس کنه.
‫آره. ببین، تو اولین بار چند سالت بود؟
‫- سیزده. ‫- خدای من.
‫من دیگه حرفی ندارم.
‫- دکتر هیجده سالش بود. ‫- نوزده سالم بود.
‫نوزده. یه سال بدتر از هیجده.
‫- وقتش بود. ‫- نه...
‫زمان درستش وقتی بود که مری رو دیدم و ‫با هم تعهد بستیم.
‫بیخیال.
‫فقط می‌خوام بگم که به نظرم سیزده دیگه ‫خیلی جوونه.
‫به‌هرحال، ما توی دیزنی‌لندیم، نگا می‌کنیم که ‫اونجا تومارولنده، اونجا فانتزی‌لنده...
‫و بعدش یکی از زیباترین فاحشه‌خونه‌هایی که ‫تا حالا توی زندگیم دیدم
‫رو پیدا می‌کنیم.
‫- نمی‌دونم. ‫- چیه؟
‫پول دادن برای سکس، جنده‌ها، جاکشا... ‫حال به هم زنه.
‫راستش اونقدرا هم بد نبود.
‫رفیق خودمه.
‫خوب بود. بد نبود.
‫اگه حقیقت رو بخوای، پروردگار و عیسی مسیح ناجی ‫هنوز وارد قلبم نشده بودن.
‫- و پس، واگذارش کردم به محرک‌های بد. ‫- واگذارش کرد. شنیدین؟ واگذارش کرد.
‫من بهت میگم اون با محرک‌ها چکار کرد.
‫اون محرک‌ها رو نوشید. اون محرک‌ها رو ‫کشید...
‫...و اون محرک‌ها رو گایید.
‫می‌دونی لقبش چی بود؟
‫" میولر خردکننده ". به خاطر 5 دلار، 5 دقیقه مشهور بود.
‫یعنی مثل یه خرگوش بود.
‫"دیگه نمی‌خوام پول بیشتری خرج کنم."
‫این پای خرابمه! ‫مرد، این پام خرابه!
‫مادر جنده!
‫همچنین بخاطر پاره کردن کون این ‫مادر جنده‌ها هم مشهور بودم.
‫گوش کن.
‫الان اینا همه خنده‌دار به نظر میاد.
‫خنده‌دار بود.
‫خب، ناب بود. ترک وظیفه، ناب و ساده. ‫یادت باشه.
‫راستش، مثل رفتن به خونه‌ی دوست بود.
‫و بعدش، فقط... با دوستت سکس می‌کنی.
‫- بعدش چی؟ ‫- و بعدش...
‫بهش پول میدی.
‫و به دوستت پول میدی.
‫باید بگم که ما از بس درمورد جنده‌ی آسیایی که داشت،
‫حرف زد، خسته شدیم.
‫خیلی افتخار می‌کرد.
‫می‌گفت یه‌جوری راست کرده بوده، که انگار ‫کل بدنش سفت شده بود.
‫هیچی رو نمی‌تونسته حرکت بده. نمی‌تونست پلک بزنه، ‫حتی نمی‌تونست انگشت‌هاشو تکون بده.
‫حقیقت نداره.
‫لعنت به من، دلم برای اون روزا تنگ شده.
‫ولی راست می‌کردیم، میشد ازش ‫حوله آویزون کرد.
‫یه کیری داشتم که وقتی ‫ریشمو میزدم، منو نگا می‌کرد.
‫اینجوری. ‫"چطوری؟"
‫"روزت چطور بوده؟"
‫حالا نگا می‌کنه که دارم جورابمو بالا می‌کشم.
‫وقتی بره، دیگه رفته.
‫تشویقش نکن.
‫هرچند، میشه ازش استفاده کرد.
‫کیرش...
‫...کمکش می‌کنه جورابش رو بکشه بالا!
‫دوست دارم ببینم چجوریه.
‫خونه! نیویورک.
‫بیا خیلی هیجان‌زده نشیم.
‫نه، فقط به اندازه‌ای که بتونیم اولین بلارنلی استون رو پیدا کنیم. ‫( باری ایرلندی )
‫فکر کنم، این طرفیه. آره، آره، آره.
‫بدین تو. یه نفس عمیق بکشین.
‫چی؟ انجام دادی؟
‫بوی چی میاد؟ یه بویی میاد. ‫بوی چیه؟
‫ادرار.
‫عاشقشم! مثل بوی رسمی شهره.
‫مشروب‌‌فروش، یه لیوان دیگه می‌خوام.
‫و بعدش، یکی بعد از اون.
‫می‌بینی؟ به این میگن یه مرد با مشکل نوشیدن.
‫نه نه نه نه... مشکلی ندارم. ‫تحت کنترله.
‫توی درد به دنیا بیا، توی ترس زندگی کن، ‫و توی تنهایی از دنیا برو.
‫می‌تونی از اینم ایرلندی‌تر بشی؟
‫امکان داره همین الان بیشتر از این، ‫ایرلندی بشی؟
‫نه، فکر نکنم بتونم،
‫هرچند، اعتراف می‌کنم مامانم یه رگه‌اش ایتالیاییه.
‫من یکیو از دست دادم، اون دو تا.
‫آره، فکر کنم فکر می‌کرده ارزشش رو داره.
‫برای من ارزشش رو نداره.
‫ارزش دخترش رو داره؟ ‫دو قلو داره، درسته؟
‫کی؟ پیش‌آهنگ؟
‫توی دانشگاه قبل از اینکه رئیس‌جمهور ‫بشه، پیش‌آهنگ بوده.
‫ارزش زندگی اونا رو داره؟ ‫حتی یکیشون رو؟
‫دکتر.
‫منو نگا دکتر.
‫توی اون، جوابی نیست.
‫جوابی که دنبالشی، می‌تونه توی دادخواهی ‫و دعا پیدا بشه.
‫برای ماجراجویی آماده‌این؟
‫بیاین بریم. بزن بریم.
‫- کجا میریم؟ ‫- رازه.
‫وقتی رسیدی اونجا، می‌فهمی. درست مثل بهشت. ‫درست مثل بهشت.
‫- چند دقیقه روی این می‌گیرم؟ ‫- توی این بسته، 500 تا.
‫- هر ماه؟ ‫- بله.
‫- کافیه؟ ‫- کافی؟
‫چطوری می‌تونه کسی بیشتر از 500 دقیقه
‫از پشت تلفن صحبت کنه؟
‫نکته خوبیه.
‫مطمئنم که از قطار جا می‌مونیم.
‫آروم باش.
‫و اگر به افرادی که همین بسته رو دارن ‫زنگ بزنین، جزء دقیقه‌هاتون حساب نمیشه.
‫اینه. یه عالمه بسته است.
‫چه اهمیتی میدی کی بسته داشته باشه؟ ‫کسی رو نمی‌شناسی که بسته داشته باشه.
‫شما دو تا عوضی رو می‌شناسم. ‫بیخیال، بیاین موبایل بخریم.
‫من نمی‌خوام. من نیاز ندارم. ‫ممنون.
‫راستش رو بخوای، بدم نمیاد یکی داشته باشم.
‫قبلاً هم بهش فکر کرده بودم.
‫مغازه‌دار، موبایل‌ها رو بذار توی بسته.
‫پس من و اون می‌تونیم هروقت بخوایم با هم صحبت کنیم،
‫حتی با اینکه اون توی نورفلکه و من توی
‫نیوهمپشر هستم و هیچ هزینه‌ای برامون نداره؟
‫همینطوره.
‫- باورم نمیشه. ‫- خدای من، میولر، بیخیال.
‫با تماس سه طرفه، می‌تونیم همزمان با هم ‫صحبت کنیم.
‫آره، ولی همین الان دارم همزمان با هم ‫صحبت می‌کنیم.
‫این از پشت تلفنه.
‫اگر ازش خوشم نیاد چی؟
‫ما قرارداد داریم، چند سال؟ یه سال، دو سال؟
‫- فقط دو سال. ‫- دو سال.
‫اگر بیفتی چی؟ ‫تا حالا بهش فکر کردی؟
‫با اون پای چلاقت، احتمالش هست.
‫چی میشه اگه بیفتی توی یه گودال و نتونی
‫بلند شی و کسی هم تو رو نبینه.
‫در این حالت باید بگیم "خداحافظ پدر".
‫ولی با موبایلت،
‫درش میاری و اگه بتونی با اون عینکت ‫شماره‌ها رو ببینی،
‫"اوه نمی‌تونم ببینم، کمکم کنین، کمکم کنین."
‫"من افتادم توی چاله و نمی‌تونم در بیام."
‫بچه‌ها، 110 هم از دقیقه‌هاتون کم نمی‌کنه.
‫- این دیگه...بیخیال. ‫- باشه، باشه.
‫اگر بگم آره، خفه میشی تا بتونیم ‫به قطار برسیم؟
‫- خفه میشم. ‫- باشه.
‫- الو؟ ‫- الو، خدا هستم. ‫(استغفرالله)
‫- کیه؟ ‫- خدا.
‫بعد از تمام اینا، نمی‌تونی وارد بهشت بشی.
‫- خیلی از طرز حرف زدنت درمورد قرار گذاشتن ... ‫- کیه؟
‫...با جنده‌ها ناراحت شدم.
‫- گفتم کیه؟ ‫- خدا هستم.
‫- هی سال! ‫- سال نیستم! خدا هستم!
‫با این احمق‌بازی‌هات خیلی ‫از دقیقه‌‎‌هام رو می‌گیری.
‫- به جان ردمن توی قطار زنگ بزن. ‫- اوه آره آره آره.
‫این میشه دومین تماس رسمی من.
‫درضمن، وقتی به خدا زنگ می‌زنی، ‫هزینه‌ای برات نداره.
‫خودش بهم گفت.
‫سلام، جان ردمن. ‫حدس بزن کیه؟
‫آره، از کجا فهمیدی؟
‫دارم با موبایل بی‌سیم سلولیِ جدیدم ‫بهت زنگ می‌زنم.
‫که هنوز نمی‌دونی چطوری ازش استفاده کنی.
‫شماره‌ام رو بهت میدم.
‫- از کجا داریش؟ من که ندادمش. ‫- میاد روی گوشیش.
‫همینو گفت. شماره ‫رو ی صفحه‌اش میفته.
‫باورت میشه؟
‫باشه، گوش کن. ما... ‫هاه؟
‫بااااشه. باشه.
‫آره، باشه.
‫چی شده؟
‫اونا توی راهشون به سمت بوستون هستن.
‫- قطار بدون ما رفت؟ ‫- جای تعجبه.
‫جای تعجبه.
‫- بهت هشدار دادم. ندادم؟ ‫- چه اهمیتی داره؟
‫از این جا موندیم، با یکی دیگه میریم. خب؟ ‫یه میلیون قطار به سمت بوستون هست.
‫می‌دونی چیه؟ تو زیادی نگرانی. ‫برای همینه موهات اینقدر خاکستری شده.
‫زیادی نگرانی.
‫همه‌چی ردیفه. ‫با قطار سریع‌السیر میریم سمت بوستون.
‫- کی؟ ‫- 7 صبح.
‫بیخیال. ما توی شهری هستیم که هیچوقت ‫نمی‌خوابه. ما چرا باید بخوابیم؟
‫بیخیال. بریم خوش بگذرونیم.
‫حالا، حرکت فید-اوی رو بزن.
‫این یه چیز زیبا از زیباییه.
‫-ضربات آزاد برنده رو مشخص می‌کنن. ‫- لعنتی! خیلی حوصله سر بره.
‫- حقیقته. ‫- ولی حوصله سر بر.
‫تمام حرکات توی زمین رو متوقف می‌کنن.
‫و یه عالمه از این چرت و پرت‌ها هست...
‫نباید بری تو و بقیه رو که دارن همدیگه رو ‫هل میدن، هل بدی.
‫خطاها، خطاهای جدی،
‫باید...
‫...شرم‌آور باشن.
‫ولی جایی خبری از شرم نیست.
‫ببین کی داره حرف می‌زنه.
‫تا حالا بخاطر هیچکدوم از کارهات توی زندگی، ‫شرمنده بودی؟ تا حالا بودی؟
‫یه بار.
‫- چرا اینطوری نگام می‌کنی؟ ‫- خودت می‌دونی چرا.
‫چون یادته بوستون جایی بود که ‫اون از اونجا میومد.
‫یادمه از بوستون بود.
‫داشتم می‌گشتم ببینم شاید، هنوز اونجا ‫خانواده‌ای داشته باشه.
‫چرا؟
‫- چون مسته. برای همینه. ‫- این چه ربطی داره؟
‫- هر موقع مست می‌کنی، اینجوری میشی؟ ‫- تقریباً.
‫- پس نباید دیگه بخوری. ‫- این چیزیه که من به جای خدا دارم.
‫فهمیدم. درک می‌کنم.
‫من خدا رو دارم، دکتر هم زمان خودش داشت.
‫تو هم مست کردی.
‫- و شاید اون معامله‌ی خوبی گیرش اومد. ‫- به‌هرحال می‌مرد، سال.
‫مجبور نبود رنج بکشه. ‫اونجوری نه.
‫- ولی کشید. ‫- نه.
‫جیمی هایتور. ‫حتی نمی‌تونیم اسمشو بگیم.
‫هممون بخاطر زجری که وقتی داشت می‌مرد کشید، ‫احساس گناه می‌کنیم،
‫ولی تا حالا به ذهنتون خطور نکرده شاید ‫کسی اصلاً تیر نمی‌خورد،
‫و همه هنوز زنده بودن، اگر
‫به جای ولگردی، کارمون رو انجام می‌دادیم؟
‫حرکت قطار سریع‌السیر امتراک از
‫2150 به بوستون بدون توقف...
‫سال؟
‫سال، باید بریم.
‫باید بریم. باید سوار قطار بشیم.
‫وقت رفتتنه.
‫- می‌تونم یه سؤال شخصی بپرسم؟ ‫- نه.
‫مرسی.
‫چرا با یه زن سیاه‌پوست ازدواج کردی؟
‫اوه، چی؟
‫یه‌جوری میگی انگار تا حالا با زن سفیدپوست نبودی.
‫من خوب می‌دونم. می‌دونم توی دهه 70 بود.
‫که اگر درست یادم باشه،
‫زمانی بود که رفقای سفیدپوستت اعتراف کردن ‫که برای زنای سیاه‌پوست، احساس دارن.
‫من شیفته‌ی اون خواهرا هستم. ‫من رو هم حفاری کردن.
‫چند تاشون... برای یه مدت.
‫اول از همه، سال،
‫اینکه من با کی ازدواج کردم، به تو ربطی نداره.
‫برای همین خیلی با احترام پرسیدم.
‫باشه، بهت میگم.
‫خدا بهم گفت این کارو بکنم.
‫خدا بهت گفت که با یه زن سیاه‌پوست ‫ازدواج کنی؟
‫نه، خدا بهم گفت که با روس ازدواج کنم.
‫چجوریه که خدا با من حرف نمی‌زنه؟
‫- چون درست گوش نمیدی. ‫- شنوایی من مشکل نداره.
‫شنواییت مشکلی نداره، ولی تو گوش نمیدی.
‫س تو گوش میدی، و برای همینه که ‫خدا باهات صحبت می‌کنه.
‫من اینو نگفتم. گفتم، "خدا بهم گفت که با ‫روس ازدواج کنم".
‫"که یه مرد خوب باشم و سخنانش رو ‫به گوش بقیه برسونم."
‫پس باهات صحبت می‌کنه؟
‫با قلبم ارتباط برقرار کرد.
‫- شاید اون روس بوده که با قلبت ارتباط برقرار کرده. ‫- اوه، آره.
‫خدا بود در وجودِ روس.
‫تک و تنها بودم، داشتم خودم رو با الکل و ‫پای تیر خورده، ریکاوری می‌کردم.
‫و بعدش یه روز، عیسی رو پیدا کردم...
‫کجا؟ کجا پیداش کردی؟ ‫مثلاً سر چهار راه؟
‫نه،توی قلبم، سال. تنها جایی ‫که واقعاً می‌تونی پیداش کنی.
‫خیلی عمیق وارد قلبم شدم، شبیه یه غار ترسناک، ‫یه مکان ناشناخته بود.
‫که واقعاً هم بود.
‫تنها و ترسیده رفتم پایین، نترس و همراه با
‫عیسی در کنارم، برگشتم.
‫و یکشنبه‌ی بعدش، رفتم کلیسا...
‫- روس اونجا بود. ‫- و روس اونجا بود.
‫و همه‌چی اتفاق افتاد.
‫داستان زیباییه.
‫غلط کردم پرسیدم.
‫پس اگر خدا وجود داره...
‫... خب چی میشد اگر می‌زد روی شونه‌ام ‫و با هم دست می‌دادیم؟ ‫(استغفرالله)
‫و در این حین...
‫...اگر می‌تونست یه دختر خوبِ سیاه با کون ‫عالی بیاره، خیلی بهتر میشد.
‫هی هی هی. یه سؤال دیگه.
‫وقتی روس بچه بود، ‫یه بچه‌روس بود؟
‫گرفتی؟
‫امسال کریسمس ندارم. یه دکتر این ‫تصمیمو گرفت.
‫خوب بود دکتر.
‫باشه، آره. همینه. همینو می‌خوایم.
‫- به نظرت داره چکار می‌کنه؟ ‫- دلالی و معامله می‌کنه.
‫آقای تلفن سلولی.
‫- خیلی‌خب رفقا، باید یه کاری بکنیم. ‫- وقت داریم؟
‫یه عالمه وقت داریم. ‫همین الان داشتم با ردمن صحبت می‌کردم.
‫اون و واشنگتون همین الانش هم توی نیوهمپشر هستن.
‫پس اونجا می‌بینیمشون.
‫نمی‌دونم چجوری بدون این زندگی می‌کنین. ‫واقعاً نمی‌دونم.
‫تمام این سال‌ها اینجوری زندگی کرده. این کار ‫چه خوبی‌ای در حقشه؟
‫اونجوری که من فهمیدم، خیلی دیر کردیم.
‫اون باید حقیقت رو بدونه و ما هم باید ‫مرد باشیم و بهش بگیم.
‫- حالا چجوری پیداش کردی؟ ‫- به اوتول گفتم به نوه‌اش زنگ بزنه
‫و نوه‌اش هم توی اینترنت اونو برامون پیدا کرد.
‫چی می‌تونیم بهش بگیم؟
‫حقیقت رو میگیم.
‫یکم جلوتر، سمت چپ.
‫اونجا. اونجاست.
‫- این قرمز... ‫- آره، خودشه.
‫شاید اینجا نیست.
‫این همه راه رو الکی نیومدیم...
‫- خانوم هایتور؟ ‫- بله.
‫من کشیش ریچارد میولر هستم، با پسرتون توی ‫ویتنام خدمت می‌کردم.
‫یه لحظه لطفاً.
‫- خوش اومدین. ‫- ممنون.
‫- بفرمایید داخل. ‫- سلام، من سال هستم.
‫- سلام. لری شفرد هستم. ‫- خوشحالم که اومدین.
‫می‌خوام چندتا عکس نشونتون بدم.
‫این یکی...
‫این آخرین عکسیه که از جیمی داریم.
‫نگاش کن.
‫- اون لبخند رو یادت میاد؟ ‫- مرد خوشتیپی بود، نبود؟
‫- آره. ‫- خدا رحمتش کنه.
‫و این، دختر کوچولوشه که الان کاملاً ‫بزرگ شده.
‫خدای من.
‫وقتی پدرش مرد، چند سال داشت؟
‫4 ماه.
‫مامانش بالاخره ازدواج کرد و رفتن به سن‌دیگو.
‫و این...
‫نوه‌های پسرم هستن.
‫نگاشون کن.
‫الان پدربزرگ میشد.
‫از نزدیک هم دیدمشون، ولی زنگ می‌زنن. ‫هر 9 روز یه بار.
‫پس شما سه نفر با جیمی من بودین؟
‫بله خانوم. سومین دسته‌ی دریاداران.
‫یگان خیلی محکمی بودیم.
‫خانوم.
‫ما هممون یه سالِ خوب رو جنگیده بودیم،
‫و بیشترمون هنوز زنده بودیم،
‫ولی اضافه خدمت...
‫اون چهار ماهی که اضافه کردن،...
‫... اون بد بود.
‫بعضی از ما، نتونستیم تحمل کنیم،
‫و فکر کنم اون...
‫برای چی بود؟
‫درسته. خب، اونا گفتن که می‌دونن چرا، و ما هم ‫باورشون کردیم.
‫ولی الان...
‫خانوم هایتور.
‫ما اومدیم اینجا تا بهتون بگیم چه اتفاقی افتاد.
‫شما...
‫شما چند تا از افرادی هستین که نجات داد؟
‫شما بعضی از اون افرادی بودین...
‫که جیمی زندگیشون رو نجات داد؟ یعنی،
‫بهم گفتن قبل از اینکه کشته بشه، سه چهار نفر ‫از دوستانش رو نجات داده.
‫شمایید؟
‫شما بودید؟
‫بله خانوم، ما بودیم.
‫جیمی یه آدم فوق‌العاده بود.
‫بله، هیچوقت فراموشش نمی‌کنیم.
‫برای همین اینجاییم، خانوم.
‫احساس می‌کنیم بهش مدیونیم.
‫فقط خواستیم بیایم و ادای احترامی بکنیم.
‫بهتون بگیم که همیشه توی قلبمون بوده.
‫خدا خیرتون بده.
‫هیچوقت نمی‌تونم ازتون تشکر کنم.
‫خانوم هایتور، باعث افتخارمون بود ‫ملاقاتتون کردیم.
‫- منم همینطور، پسرم. منم همینطور. ‫- خیلی ممنون خانوم.
‫مراقب باشید.
‫خدا خیرتون بده، خانوم هایتور.
‫- انگار عادت داشتن اینجا چیزایی بسازن. ‫- عادت داشتن.
‫کلمه‌ی درستش همینه، ‫"عادت داشتن"
‫خدایا، باید دستشویی کنم.
‫هی میولر؟
‫حالا خدا رو می‌بینم. ‫(استغفرالله)
‫سال، اگه رفتارت یکم بهتر بود، می‌شدی ‫عین سگ‌ها.
‫می‌خوای اینجا تنها بمونی؟
‫خیلی بهش فکر نکردم.
‫پورتسموس؟
‫با بریج که درست اونجاست.
‫شاید بخوای یه جای دیگه رو امتحان کنی.
‫یه شروع تازه.
‫ولی لری بود، اینجا می‌موند. مری هم همینطور.
‫همیشه می‌تونی بیای اینجا.
‫اینجا دوستان نزدیکی داری؟
‫خیلی نه.
‫خیلی نزدیک هم نه.
‫بیا به نورتفلک. ‫می‌تونی توی بار من کار کنی.
‫هیچی درمورد کار توی بار نمی‌دونم، پس...
‫باور کن، نیاز نیست خیلی بدونی.
‫بارت به نظر زیاد شلوغ نمیاد.
‫ولی تقصیر خودمه. ولش کردم.
‫فقط یکم خون تازه نیاز داره، می‌دونی.
‫می‌تونیم دوباره قسمت بریانی رو راه بندازیم.
‫- یه شریک نیاز دارم. ‫- شریک؟
‫نصف بار میشه مال تو،
‫- و بعدش ممکنه همش بشه مال تو. ‫- سال، تو به من مدیون نیستی.
‫این ربطی که جبران کردن نداره.
‫باور کن.
‫واقعاً یه شریک نیاز دارم.
‫می‌تونی یه مدت با من بمونی،
‫ولی بعدش باید یه جا برای خودت بگیری،
‫چون دوست دارم خانوم‌ها رو دنبال کنم، اگه بفهمی ‫چی میگم.
‫و رک بگم، بهت بر نخوره ولی ‫تو به استایل من نمی‌خوری.
‫بهش فکر می‌کنی؟
‫آره، دارم تصورش می‌کنم.
‫یه‌جورایی باحاله.
‫- شاید وقت یه ت‌ب‌ش تو زندگیت باشه. ‫- تصمیم بهتر شغلی.
‫و اگر اتفاقی نیفته، ‫تضمین می‌کنم...
‫خوش بگذرونیم.
‫این چه مشکلی داره؟
‫تو عاشق اون چیز شدی.
‫دارم سعی می‌کنم اون اوتول رو ‫مجبور کنم جواب بده.
‫تا جایی که من می‌دونم، ممکنه کل اونجا ‫رو سوزونده باشه.
‫یالا، کیری.
‫این لباس فارغ‌التحصیلی لری‌ـه.
‫- خب، قشنگه. ‫- خیلی قشنگه، دکتر.
‫یکم کوچیک به نظر میاد.
‫- اینطور فکر می‌کنی؟ ‫- بله قربان.
‫لری بزرگ شده بود. ممکنه یکم ‫روی تنش تنگ باشه.
‫باشه، پس فکر کنم برم پایین و از مغازه پنی، ‫یه چیز جدید بخرم.
‫خب، هنوز اون لباس آبیش رو داریم.
‫اوه خدای من.
‫اون یونیفرم آبی. یادته چی بهش می‌گفتیم؟ ‫تاکسیدو (لباس رسمی مردونه)
‫چون طبق قانون، می‌تونستی توی هر ‫مراسم رسمی بپوشیش.
‫حالا نه اینکه دعوت شدیم... یا اگر می‌شدیم، ‫می‌رفتیم.
‫بازم خیلی خوب بود بدونی که برای هر اتفاقی، ‫لباس مخصوصش تنته.
‫درسته.
‫هیچ مردی اولین باری که اون یونیفرم رو می‌پوشه، ‫یادش نمیره...
‫بعدش جلوی آیینه می‌ایستی و خودت رو ‫نگاه می‌کنی، درسته؟
‫من توی نیروی دریایی آمریکا هستم و ‫خیلی خوب به نظر میام.
‫یادمه عاشق اون احساس بودم.
‫بله قربان، خوشحالم که هیچوقت این چیزا تغییر نمی‌کنه.
‫شرط می‌بندم لری توش فوق‌العاده بود. ‫نبود؟
‫آره، بود. مثل طاووس به خودش افتخار می‌کرد.
‫منم به چشمای خودم دیدم، قربان.
‫می‌دونی، نکته همینجاست، دکتر. ‫موضوع غروره.
‫- این که گناه نیست؟ ‫- نه، اون مدل غرور نه، نه قربان.
‫فکر کنم بشه اونو توی یونیفرم خودش خاک کرد...
‫- حتی اگر... ‫- آره، می‌تونی، آره.
‫این یعنی تو یه کاری کردی. تو خدمت کردی.
‫لعنت به کارایی که سیاستمدارا کردن. ‫تو خدمت کردی.
‫تو سعی نکردی ازش شونه خالی کنی. هیچوقت پیش ‫خودت نگفتی این کارِ یه نفر دیگه‌ است. نه.
‫تو پذیرفتیش، مرد. و در انجامش زیرک بودی.
‫مثل یک مرد.
‫همینکارو می‌کنم. توی یونیفرمش خاکش می‌کنم.
‫خوبه، دکتر.
‫- هیچوقت پشیمون نمیشین، قربان. ‫- درسته.
‫هی، واشنگتون؟
‫تا حالا ریلکس کردی؟ ‫ازت می‌خوام بشینی.
‫اینجوری، هاه؟
‫آره، خیلی بهتر شد.
‫چرا اینطوری نگام می‌کنی؟
‫دارم اندازت می‌گیرم.
‫می‌دونی چیه؟
‫می‌خوام یه کت و شلوار جدید برات بگیرم.
‫چی؟
‫آره، می‌خوام برای مراسم آمادت کنم.
‫می‌تونم بپرسم چرا؟
‫چون دوستت دارم.
‫اولاً، الان نیاز به یه ‫کت و شلوار جدید ندارم.
‫دوماً، تو اونی هستی که بیشتر ‫به لباس رسمی نیاز داری.
‫و سوماً، هیچکدوم از ما درست لباس نپوشیدیم، ‫ولی می‌پوشیم.
‫نگاه کن.
‫هرچی به ذهنت میاد، از دهنت خارج میشه.
‫ترسناکه، نه؟
‫می‌دونی چی فکر می‌کنم؟
‫فکر کنم اون "دوستت دارم" حسابی ‫تکونت داد، نه پیرمرد؟
‫حسابی نابودم کرد.
‫دکتر، من نمی‌دونم ملت چقدر سپاسگزاره...
‫... یا رئیس‌جمهور چقدر بخاطر از دست ‫دادن پسرت، متأسفه.
‫ولی، بفرما.
‫پرچم کشورت.
‫ممنون.
‫اونو یه جا بذار و بذار بهت یادآوری کنه که توی ‫قلب پسرت چی بود.
‫خب، یه بار که دریادار بشی، ‫همیشه دریاداری.
‫حتی با اینکه دیگه توی عملیات‌های فعال نیستم.
‫ولی اگر بودم، از تو می‌پرسم. تو یه مرد رو ‫توی این یونیفورم می‌بینی، خب؟
‫می‌تونی درمقابلش مقاومت کنی؟
‫نه، فکر نکنم.
‫- بخاطر یونفرمه یا مردی که توشه؟ ‫- یه ترکیب مرگباره.
‫یه‌جورایی اغواکننده است.
‫ممنون. شما یه خانوم جوان خیلی باهوشی هستین.
‫هممون یکی نوشتیم.
‫من مال خودم رو دادم به لری، اون مال خودش ‫رو داد من.
‫چی گفته؟
‫نمی‌دونم، آقای شفرد.
‫باشه.
‫فقط میگم وقتی بهش فکر می‌کنی، می‌بینی که یه ‫مرد جوان، برای یه قرار چقدر دردسر می‌کشه.
‫می‌خواد بره سر قرار، باید ماشین بابات رو قرض بگیره، ‫چند دلار قرض بگیره.
‫درحالی که یک مرد بزرگتر نیاز نداره ‫هیچکدوم از این کارا رو انجام بده.
‫- سال، باید همین الان باهام بیای. ‫- نمی‌بینی یکم سرم شلوغه؟
‫باید یه لحظه قرضشون بگیرم.
‫- باید همین الان بیام؟ ‫- همین الان. دکتر بهمون نیاز داره.
‫الان برمی‌گردم. دوباره ادامه میدیم.
‫خداحافظ سرگرد.
‫باید بازش کنی، دکتر.
‫می‌خواست که تو اینو داشته باشی.
‫"پدر عزیزم، اگر داری اینو می‌خونی، پس باخبر شدی."
‫" همیشه آماده بودم تا زندگیم رو برای کشورم ‫فدا کنم."
‫"آدم باید آماده باشه برای دفاع از چیزی ‫که دوست داره، بمیره."
‫"باید درک کنی که باعث افتخارمه که اینجوری مردم."
‫"ناراحت نباش که زندگیم کوتاه بود. این یه ‫زندگیِ عالی‌ای بود."
‫"می‌دونم هیچوقت نمی‌خواستی من دریادار بشم،
‫ولی با این حال هم حمایتم کردی."
‫"من بهترین پدر رو داشتم و دوستت دارم."
‫"حالا پیش مامان هستم. هر دومون مراقبت هستیم."
‫"بابا ازت می‌خوام منو با یونیفرمم خاک کنی، کنار مامان."
‫"پسر دوست‌داشتنیت، لری."
::. ارائه‌اي از وبِسایت رسـانـه کـوچـک .:: « WwW.LiLMeDiA.TV »
:.: ترجمه از فـــردیـــن :.: .:F.A.R.D.I.N:.
:ما را در تلگرام دنبال کنيد T.me/FardinSubs